ΡΟΗ 24/7:

Τρία χρόνια χωρίς τον Αντώνη Βαρδή

ANTWNHS GIANNHS BARDHS

Το συγκινητικό μήνυμα του γιου του, Γιάννη

Ο Αντώνης Βαρδής υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς της γενιάς του, γράφοντας δεκάδες τραγούδια για τον ίδιο αλλά και για άλλους τραγουδιστές, που έμειναν στην ιστορία. Η ιδιαίτερη φωνή του, οι βαθυστόχαστοι στίχοι του και ένα ευρύτερο κοινό που τον ακολουθούσε πιστά, του χάρισαν μια όμορφη και πλούσια καριέρα.

Ο Αντώνης Βαρδής «έφυγε» στις 2 Σεπτεμβρίου του 2014 σε ηλικία 66 ετών.

Ο Αντώνης Βαρδής έγραψε στίχους και μουσική στο τραγούδι που ερμήνευσε η Χαρούλα Αλεξίου (έγραψαν μαζί τους στίχους). Πρόκειται για ένα τραγούδι που δείχνει την αποφασιστικότητα που χρειαζόμαστε οι περισσότεροι ώστε να αλλάξουμε μια ζωή που δεν μας καλύπτει, που επιμένουμε να μένουμε σε αυτήν από συνήθεια ή εγκλωβισμένοι σε ένα όνειρο του παρελθόντος. Η απόφαση είναι ειλημμένη και πολλές φορές, όπως λέει και το τραγούδι, δεν πρέπει να κοιτάμε πίσω, γιατί όσο κοιτάμε πίσω τόσο επιτείνουμε την δική μας δυστυχία. Η μουσική επένδυση προσδίδει μια ακόμα μεγαλύτερη ένδειξη ότι όχι μόνο υπάρχει η απόφαση, αλλά κι ότι δεν πρόκειται να αλλάξει...

Οι στίχοι του Σαράντη Αλιβιζάτου, βρίσκουν νόημα μέσα από την μουσική και την φωνή του Αντώνη Βαρδή. Η συνήθεια δύσκολα κόβεται και η κακή συνήθεια ακόμα πιο δύσκολα. Η σπαρακτική φωνή του Αντώνη Βαρδή, δεν εκλιπαρεί, είναι συνειδητοποιημένη. «Ξέρω πως μου κάνεις κακό, αλλά σε χρειάζομαι». Πόσες φορές μας έχει συμβεί κάτι τέτοιο;

Παρέα με τον γιο του, Γιάννη Βαρδή, μας χάρισε ένα από τα πιο συναισθηματικά του τραγούδια. Η αυξομείωση στην τονικότητα, μας θυμίζει μια ταινία που φτάνει στην κορύφωση της πιο συγκλονιστικής σκηνής της και η εναλλαγή στις φωνές, δείχνει πως οι καλλιτέχνες μοιράζονται με κάποιο τρόπο τα ίδια συναισθήματα. Συναισθήματα μοναξιάς, συναισθήματα παραίτησης, από έναν κόσμο που δεν σου χαρίζεται, κλέβοντας όλα σου τα όνειρα...

Ο γιος του, Γιάννης Βαρδής, συγκινεί με το μήνυμά του στο instagram για εκείνον.

93f06ec0c2c5ac01903b3691e1764ffb XL

«Αυτή λοιπόν είναι μια προσωπική μου φωτογραφία. Την κανω δημοσια γιατι μεσα απο αυτη τη φωτο παιρνω δυναμη. Γιατι; Γιατι βλεπω εναν ανθρωπο που μολις εχει καταφερει να αποκτησει τις πρωτες του δυναμεις (μετα απο επεμβαση, και θεραπειες) και το πρωτο πραγμα που κανει ειναι να πιασει τη κιθαρα του και να σφυριζει αγνωστες μελωδιες, νεες μελωδιες που ειχε για μηνες φυλαγμενες μεσα του. Η κιθαρα ηταν το αλλο του μισο. Η προεκταση του, η εξωτερικευση του, η ζωη του. Μου εκανε εντυπωση τοτε, αν και ηξερα ποσο δυνατος ειναι. Με το χρονο καταννοησα ποσο αναγκη ειχε να εκφραστει, να βγαλει ολο το πονο που κουβαλουσε για μηνες. Πως; Με τη κιθαρα του κ με τις μελωδιες του. Η γαληνη του. Ο κοσμος του. Αυτος λοιπον ηταν και ειναι ο πατερας μου και σημερα που ξημερωνει αυτη η ασχημη μερα που με καρφωνει στη καρδια οποτε ερχεται, θελω να σας πω δημοσια ποσο περηφανος, ποσο τυχερος, ποσο γεματος αισθανομαι που εζησα πλαι του και ειχα για πατερα αυτον τον ανθρωπο. Μπαμπα μου σαγαπαω καθε μερα παραπανω. 3 χρονια και η σκεψη μου καθε στιγμη πανω σου. Να εισαι καλα εκει που εισαι!!»

επιστροφή στην κορυφή