ΡΟΗ 24/7:

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Και φέτος η επέτειος του Πολυτεχνείου, συνεχίζοντας τη μακρά παράδοση της ασυδοσίας, εξελίχθηκε σε πάρτι των μπαχαλάκηδων, ενθαρρυμένων και από την κυβερνητική ανοχή, λόγω ιδεολογικής συνάφειας. Μάλιστα, οι περιστάσεις ήταν τόσο ανησυχητικές, που οι πρυτανικές αρχές είχαν αποφασίσει να κλείσουν τα πανεπιστήρια της χώρας, μέρες πριν και μετά την επέτειο, ώστε να μη γίνουν καταλήψεις, και επεκταθούν οι καταστροφές σε άλλες σχολές!

Xρόνο με το χρόνο, η επέτειος του Πολυτεχνείου απομακρύνεται από τον συμβολισμό της, εξελισσόμενη σε πολιτικό “χάπενινγκ”, όπου ο κάθε ματαιόδοξος βρίσκει χώρο και κοινό, για να δηλώσει “παρών” σε μια εκδήλωση που δεν έχει να εμπνεύσει τίποτα και σε κανέναν.

  • “Tίποτα”, διότι τα μηνύματα και τα οράματά της λειτουργούν ως γραφικότητες στην (κατά πλειοψηφία) “αφασική” νεολαία της εποχής μας (ποιος νέος θ’ ακούσει σήμερα το σύνθημα “ψωμί / παιδεία / ελευθερία” και δεν θα γελάσει;).
  • Σε “κανέναν”, διότι οι πρωτοστατούντες στα γεγονότα Πολυτεχνείου είναι οι καλοβολεμένοι (πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά) γιάπηδες του σήμερα, που θυμούνται τα περασμένα ως “νεανική τρέλα”!

Πόσο μάλλον, όταν η ιστορική πραγματικότητα απέδειξε ότι το περιστατικό του Πολυτεχνείου υπερτιμήθηκε πολιτικά, λόγω συγκυρίας, η οποία αναζητούσε άλλοθι για την ανατροπή της κυβέρνησης Μαρκεζίνη, καθώς οι στόχοι της χαλούσαν τα σχέδια πολλών ενδοκυβερνητικών και εξωκυβερνητικών παραγόντων. Παρότι, τόσο σε επίπεδο κινήτρου (αναβολή στράτευσης κάποιων φοιτητών) όσο και προθέσεων των συμμετεχόντων, η προηγηθείσα φοιτητική εξέγερση της Νομικής, τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς, ήταν πιο δυναμική αυτής του Πολυτεχνείου, ωστόσο αντιμετωπίστηκε από τον κρατικό μηχανισμό χωρίς ουσιαστικές παρενέργειες, προφανώς επειδή δεν είχαν ωριμάσει ακόμα οι συνθήκες της προγραμματισμένης κυβερνητικής κρίσης.

Aν κρίνουμε διαχρονικά τον μετέπειτα πολιτικό και κοινωνικό βίο των πρωταγωνιστών του Πολυτεχνείου, θα διαπιστώσουμε ότι οι περισσότεροι ενέδωσαν στο δέλεαρ της πολιτικής εξουσίας, καθιστώντας τις διακηρυγμένες αξίες τους ληξιπρόθεσμες. Ελάχιστοι προτίμησαν να καταστήσουν τους όποιους αγώνες τους ηθική κληρονομιά στα παιδιά τους και παράδειγμα στους φερέλπιδες ακτιβιστές τού σήμερα.

Tελικά, μήπως οι (πολιτικές κυρίως) επέτειοι καθιερώνονται ως διαρκής “παρακαταθήκη” των εμπλεκομένων στα γεγονότα, ώστε, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, να την εξαργυρώσουν στην “πολιτική αγορά” (Βουλευτής, Υπουργός, Ευρωβουλευτής, Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ.);

Oι περισσότεροι από τους “αγωνιστές” του Πολυτεχνείου ταυτίσθηκαν με το κατεστημένο, το οποίο –υποτίθεται– πολεμούσαν, και βρίσκονται πίσω από την αρτηριοσκληρωτική συμπεριφορά της σημερινής εξουσίας, συμβιβασμένοι με τα στερεότυπα της Nέας Tάξης Πραγμάτων, παραιτημένοι από κάθε αντίσταση. Αρκεί να δούμε σε ποιες, κομβικές και αδρά αμειβόμενες, θέσεις βρίσκονται σήμερα…

H "γενιά του Πολυτεχνείου" χρεωκόπησε ηθικά, και μαζί της κατέρρευσε κάθε αξιακό έρεισμα, αφού τα ενθουσιώδη αγωνιστικά συνθήματα κατέληξαν θορυβώδεις μεγαλοστομίες και η δήθεν αυθόρμητη πάλη για τα ιδανικά εξελίχθηκε σε ασύστολη νομή εξουσίας. Η “παντιέρα” του αγώνα, πλέον, είτε μυρίζει ναφθαλίνη είτε έχει μετατραπεί σε φαντεζί φουλάρι στον αλαζονικό λαιμό των καιροσκόπων. Και γι’ αυτό το αποτέλεσμα δεν φταίει ούτε το “κεφάλαιο” ούτε η “άρχουσα τάξη” αλλά ο χαμαιλεοντισμός των περιστασιακών αγωνιστών, που απεμπόλισαν την ιδεολογία τους.

Αναρωτιέμαι αν η συνέχιση του συγκεκριμένου εορτασμού εξυπηρετεί κάποιον πολιτικό ή εκπαιδευτικό σκοπό ή λειτουργεί ως μια βολική συνήθεια, την οποία κανείς δεν προτίθεται να αλλάξει, γιατί συντηρεί έναν χρήσιμο μύθο…

Τελευταία τροποποίηση στιςΚυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018 12:54
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο "ΘΕΣΜΟΣ" ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ
επιστροφή στην κορυφή