ΡΟΗ 24/7:
Θάνος Τζήμερος

Θάνος Τζήμερος

URL Ιστότοπου:

Τι δεν μάθαμε από την κρίση

Τι δεν μάθαμε από την κρίση

Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

Τον Μάρτιο του 2018 πληρώθηκαν συνολικά 4.492.712 συντάξεις, από τις οποίες 2.850.957 κύριες, 1.234.686 επικουρικές και 407.069 μερίσματα. Η μηνιαία δαπάνη που κατέβαλαν τα Ταμεία ξεπέρασε τα 2,3 δισ. ευρώ (2.313.932.987,78 €).

Τα στοιχεία, εδώ, είναι από την τελευταία αναρτημένη έκθεση του Υπουργείου Εργασίας. Δείτε μερικά ανατριχιαστικά ντοκουμέντα.

Συνταξιούχοι ΓΗΡΑΤΟΣ

(26-50 ετών): 10.220 άτομα

(51-55 ετών): 37.818 άτομα

(55-60 ετών): 105.523 άτομα

(60-65 ετών): 237.660 άτομα

Δηλαδή, 391.221 άτομα παίρνουν σύνταξη ΓΗΡΑΤΟΣ, με τους μεγαλύτερους από αυτούς να είναι δύο χρόνια μικρότεροι από την ηλικία στην οποία συνταξιοδοτούνται οι δανειστές «κουτόφραγκοι»! Προσθέστε τις 93.207 συντάξεις θανάτου που δίδονται σε δικαιούχους κάτω των 65 ετών, και φτάνουμε στον αριθμό των 484.428 συντάξεων που απλώς ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΔΟΝΤΑΙ! Στον αριθμό ΔΕΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ οι συντάξεις αναπηρίας (218.458 συνολικά) ούτε οι 7.414 συντάξεις που δίδονται για άλλους λόγους (τιμητικές, τέκνα στρατιωτικών και αστυνομικών πεσόντων κατά την τέλεση του καθήκοντός τους κ.λπ.). Μιλάμε μόνο για συντάξεις που δόθηκαν σε υγιέστατους και παραγωγικούς ηλικιακά πολίτες, απλώς και μόνο επειδή υπήρξαν τα χαϊδεμένα παιδιά του συστήματος –όλοι πρώην εργαζόμενοι του Δημοσίου, των ΟΤΑ, των ΔΕΚΟ και μερικών ευνοημένων ψηφοπαραγωγικών συντεχνιών.

Πόσο κοστίζουν στον φορολογούμενο οι νεότατοι «γέροντες» του ασφαλιστικού συστήματος; Η έκθεση του Υπ. Εργασίας αποφεύγει να το πει ευθέως. Μπορούμε όμως να το υπολογίσουμε πολλαπλασιάζοντας τον μέσο όρο κάθε κατηγορίας επί τον αριθμό των δικαιούχων και προσθέτοντας τα γινόμενα. Είναι λίγο μπελαλίδικο, αλλά το έκανα ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι των διακοπών εν μέσω εορτάζουσας φύσης και πενθούντων ανθρώπων: 550 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα χονδρικώς. 549.020.388,08 ευρώ για την ακρίβεια δόθηκαν τον μήνα Μάρτιο σε συντάξεις που ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ καν! Σχεδόν 6,6 δισ. τον χρόνο!

Περισσότερα απ’ όσα φέρνουν στα ταμεία του κράτους ο ΕΝΦΙΑ και ο φόρος νομικών προσώπων μαζί! Για όποιον δεν το κατάλαβε, θα μπορούσαμε να καταργήσουμε εντελώς και τον ΕΝΦΙΑ και τον φόρο νομικών προσώπων και να μας περισσεύει 1,4 δισ. ευρώ περίπου κάθε χρόνο, αν το πελατειακό σύστημα δεν ανακάλυπτε την έννοια της πρόωρης συνταξιοδότησης. Για να μην σκεφτούμε πόσα πυροσβεστικά αεροπλάνα αγοράζαμε με αυτά τα λεφτά, πόσα νοσοκομεία, πόσους δρόμους και πόσα έργα υποδομής θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει.

Μερικά άλλα στοιχεία του συνταξιοδοτικού είναι πολύ ενδιαφέροντα. Παρά τις μειώσεις, υπάρχουν ακόμα 87 άντρες και 127 γυναίκες που παίρνουν ΜΗΝΙΑΙΑ σύνταξη πάνω από 4.000 ευρώ (4.300 περίπου κατά μέσο όρο). Υπάρχουν 900 άτομα που παίρνουν από 3.500 έως 4.000 ευρώ, 5.398 άτομα που παίρνουν από 3.000 έως 3.500 ευρώ, 10.626 άτομα που παίρνουν από 2.500 έως 3000 ευρώ, 64.381 άτομα που παίρνουν από 2.000 έως 2.500 ευρώ και 273.407 άτομα που παίρνουν από 1500 έως 2000 ευρώ τον μήνα. 3 συνταξιούχοι παίρνουν από 10 συντάξεις ο καθένας, 11 συνταξιούχοι από 9, 61 συνταξιούχοι από 8, 426 από 7, 5.163 από 6, 14.806 από 5, 64.367 από 4 και 349.956 συνταξιούχοι παίρνουν από 3 συντάξεις ο καθένας. Δεν το περιμένατε, ακούγοντας τους πολιτικούς όλων των κομμάτων να επιμένουν πώς δεν υπάρχουν πια μεγάλες συντάξεις, έτσι δεν είναι;

Τι είδους σύστημα είναι αυτό που χορηγεί 10 συντάξεις σε ένα πρόσωπο; Πόσες ζωές έζησε; Σε πόσα ταμεία κατέβαλε εισφορές; Γιατί κανένας βουλευτής δεν κατέθεσε σχετική επερώτηση; Γιατί κανένας πολιτικός –και δημοσιογράφος– δεν τολμάει να πει την αλήθεια; Διότι οι υψηλοσυνταξιούχοι είναι ο σκληρός πυρήνας του κράτους και του πελατειακού μηχανισμού: πρώην πρόεδροι, πρωθυπουργοί, βουλευτές, δικαστικοί, διοικητές οργανισμών και τραπεζών, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές. Πιστεύει κανένας πως παίρνεις σύνταξη 4.300 ευρώ από τα 50 ως ελεύθερος επαγγελματίας ή ως, υψηλόμισθος έστω, εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα; Ούτε σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Μαθαίνουμε επίσης ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι ένας μικρός ΟΗΕ αφού δίνει 18.854 συντάξεις σε υπηκόους άλλων 116 χωρών! Για παράδειγμα δίνουμε σύνταξη σε 5.266 άτομα αλβανικής υποκοότητας, σε 4.059 βουλγαρικής, σε 562 ρωσικής, σε 398 ουκρανικής, σε 463 ρουμανικής, σε 1.046 τουρκικής, σε 410 πολωνικής, σε 370 αιγυπτιακής. Και το κερασάκι στην τούρτα: 594 συνταξιούχοι (364 άντρες και 230 γυναίκες) είναι αγνώστου ηλικίας. Θα ήταν «χαριτωμένη» λεπτομέρεια αν δεν αποκάλυπτε την δομική αναπηρία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης: δίνει συντάξεις χωρίς να γνωρίζει τη βασική πληροφορία για έναν συνταξιούχο, την ηλικία του!

Ούτε ένας από τους πρόωρους συνταξιούχους δεν έχει πληρώσει αντίστοιχες εισφορές. Οι «εισφορές» του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ ήταν λογιστικές εγγραφές βασισμένες σε μισθούς που δεν είχαν καμμία σχέση με την παραγωγικότητα του εργαζόμενου ή της «υπηρεσίας» του, αλλά ούτε και με το γενικό επίπεδο μισθών της αγοράς. Όμως, ακόμα κι αν είχαν πληρωθεί αυτές οι εισφορές, πάλι δεν φτάνουν. Επιπλέον, το σύστημά μας δεν είναι ανταποδοτικό, αλλά «αναδιανεμητικό». Δεν έχεις, δηλαδή, έναν προσωπικό ασφαλιστικό κουμπαρά, που θα σου πληρώσει τη σύνταξη από εισφορές που κατέβαλες εσύ ή ο εργοδότης σου, αλλά η μία γενιά πληρώνει την προηγούμενη. Κι αυτό θεωρητικώς, διότι στην πράξη ο 65άρης του πρώην ΤΕΒΕ ή του ΙΚΑ πληρώνει τον 45άρη απόστρατο, την 35άρα μητέρα ανηλίκου και την ενδεχομένως 65άρα άγαμη «κορασίδα» η οποία ουδέποτε εργάσθηκε και ουδέποτε κατέβαλε ασφαλιστικές εισφορές. Τέλος, το ύψος κάθε σύνταξης δεν προσδιορίστηκε αναλογιστικώς αλλά αυθαιρέτως, μετά από πολιτική απόφαση.

Από που πληρώνονται όλες αυτές οι συντάξεις; Από την τσέπη του φορολογούμενου. Τα αποθεματικά των Ταμείων δεν είναι, όπως νομίζουν πολλοί, το σεντούκι από το οποίο βγαίνουν οι συντάξεις, αλλά ένας, μικρός σχετικά, λογαριασμός κίνησης, που, μάλιστα, υπάρχει όχι λόγω των ασφαλιστικών εισφορών, αλλά λόγω της γενναίας – με το ζόρι – επιχορήγησης του φορολογούμενου, καθώς, από το 1980 ήδη, το ασφαλιστικό μας σύστημα είναι ελλειμματικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2010, πριν το «κούρεμα», το ΣΥΝΟΛΟ της αξίας των ομολόγων όλων των Ταμείων, ήταν 22 δισ. ευρώ, ενώ για συντάξεις πληρώναμε περίπου 30 δισ. τον χρόνο. Δηλαδή, τα «ακούρευτα» ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, ακόμα κι αν υπήρχε μαγικός τρόπος να ρευστοποιηθούν στο 100% της αξίας τους δεν θα έφταναν ούτε για τις συντάξεις ενός 9μήνου.

Υπάρχει έστω και ένας, έχων σώας τα φρένας, που να πιστεύει ότι βγαίνει ο λογαριασμός; Υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να ξεφύγουμε από την κρίση επιμένοντας να είμαστε έθνος πρόωρων χρυσοπληρωμένων (με ποιανού λεφτά;) συνταξιούχων; Όμως το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, συνεχίζει να εθελοτυφλεί και να εξαπατά τον πολίτη, καθησυχάζοντάς τον πως με κάποιον μεταφυσικό τρόπο και λεφτά θα υπάρξουν για συντάξεις και οι φόροι θα μειωθούν. Ψάξτε στα προγράμματα όλων των κομμάτων. Δεν θα βρείτε ούτε μια αράδα προτάσεων για το ασφαλιστικό, που είναι το μεγαλύτερο, τεκτονικών ήδη διαστάσεων, πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Μόνο ευχές και περιγράμματα προθέσεων για μία μαύρη τρύπα που, κάθε χρόνο, παρά τις περικοπές, εξακολουθεί να απορροφά το 16% του ΑΕΠ της χώρας, το μεγαλύτερο στην Ε.Ε., πολύ πάνω από τον μέσο όρο της, που είναι 10,2%. (Συγκριτικά, η Κύπρος δίνει για συντάξεις το 6,2% του ΑΕΠ της και οι Κάτω Χώρες το 6,7%.)

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σήμερα, κυκλοφορούν εφημερίδες με πρωτοσέλιδα για το «πώς θα εκμεταλλευτείτε τα παράθυρα του νόμου και θα βγείτε στη σύνταξη στα 50 ή στα 52, με 25ετία.» Για το πώς θα πληρωθούν συντάξεις και παροχές υγείας σε μια σημερινή 52άρα για τα επόμενα 30 χρόνια προσδόκιμου ζωής της, όταν οι παραγωγικοί νέοι Έλληνες θα συνεχίσουν να μεταναστεύουν μαζικά, καμμιά εφημερίδα και κανένας πολιτικός δεν ενδιαφέρεται. Συνεχίζουμε το πάρτυ στο σαλόνι του Τιτανικού όταν τα νερά έχουν ήδη φτάσει στις σκάλες.

Τι δεν μάθαμε, λοιπόν, από την κρίση;

Πρώτον, να μετράμε. Αριθμούς σπάνια βλέπετε σε πολιτικά κείμενα. Μόνο καλές προθέσεις και μαγικές εικόνες.

Δεύτερον, να μιλάμε με ειλικρίνεια. Πολιτικό κόστος, γαρ. Φυσικά, παραβλέποντας το εθνικό κόστος, το οποίο εξελίσσεται σε εθνική τραγωδία.

Τρίτον, να προβλέπουμε και να σχεδιάζουμε. Διότι και τα δύο είναι διαχείριση αγαθών εν ανεπαρκεία. Κανένα κράτος, δεν είχε ούτε πρόκειται ποτέ να έχει τα μέσα για να ικανοποιήσει όλες τις επιθυμίες όλων των κοινωνικών του ομάδων. Άρα, η παρουσίαση ενός σοβαρού σχεδίου θα αφήσει κάποιους ή και όλους, ως έναν βαθμό δυσαρεστημένους. Όμως, ο σοβαρός πολιτικός αναλαμβάνει εκπαιδευτικό ρόλο εξηγώντας στο κοινό του, γιατί, για παράδειγμα, η μείωση των συντάξεων το πολύ στο 8% του ΑΕΠ είναι απαραίτητο βήμα για τη διατήρησή τους. Διότι με τέτοιο ασήκωτο βάρος, η οικονομία μας θα συνεχίσει το σπιράλ θανάτου, με αποτέλεσμα οι συντάξεις να φτάσουν σύντομα στα επίπεδα της Βενεζουέλας – με ένα μηνιάτικο να αγοράζεις 3 ντομάτες. Ο σοβαρός πολιτικός σχεδιάζει βλέποντας τη μεγάλη εικόνα με ορίζοντα τις επόμενες γενιές. Ο έλληνας πολιτικός φλυαρεί μετρώντας ψηφαλάκια για τις επόμενες εκλογές. Ακόμα κι αν δεν επανεκλεγεί, θα έχει εξασφαλίσει μια παχυλή – με τα λεφτά του φορολογούμενου – σύνταξη.

Θα μου πεις, βέβαια, πως για να ψηφιστούν σοβαροί πολιτικοί, απαιτούνται σοβαροί ψηφοφόροι. Υπάρχουν; Δεν ξέρω. Ο καθένας ας δώσει την απάντηση για τον εαυτό του.

Υ.Γ. Ο γράφων έχει παρουσιάσει πολλές φορές σχέδιο για την αναμόρφωση του ασφαλιστικού, το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Στόχος είναι η μετατροπή ενός φαύλου, με χιλιάδες στρεβλώσεις, αναδιανεμητικού συστήματος σε κεφαλαιοποιητικό-επενδυτικό, με ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικού φορέα (δημόσιου ή ιδιωτικού), και διαχωρισμό της συνταξιοδοτικής ασφάλισης από την ασφάλεια υγείας. Η μετάβαση θα χρειαστεί αρκετά χρόνια. Ως πρώτο βήμα, όμως, είναι απαραίτητος ο αναλογιστικός προσδιορισμός των καταβαλλόμενων συντάξεων ώστε η μείωσή τους να γίνει αναλογικά με βάση τις εισφορές του καθενός και όχι οριζόντια.

Περί ασφαλιστικών εισφορών

Περί ασφαλιστικών εισφορών

Του Θάνου Τζήμερου

Ο ορισμός του παράλογου. Το άκρο άωτο της ανηθικότητας: σε συλλαμβάνω για να σου αναβαθμίσω τη ζωή! Σου κατάσχω το σπίτι για να σε προστατέψω!

Έχουμε τρελαθεί εντελώς; Για ποιον λόγο ασφαλίζεται κάποιος; Για να έχει παροχές υγείας και σύνταξη, ε; Αν δεν ασφαλίζονταν, τι θα του συνέβαινε; Θα πλήρωνε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από την τσέπη του και, αν δεν είχε βάλει κάτι στην άκρη, θα έπρεπε να δουλεύει μέχρι να πεθάνει. Ναι, αλλά θα ήταν ελεύθερος! Αν είχε καταφέρει να φτιάξει ένα σπίτι, θα εξακολουθούσε να κάθεται εκεί!

Αν, λοιπόν, δεν έχεις να πληρώσεις τις ασφαλιστικές σου εισφορές, το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να χάσεις την ασφαλιστική κάλυψη. Τίποτε άλλο! Διότι το καθεστώς του ανασφάλιστου αλλά ελεύθερου είναι απείρως καλύτερο από του φυλακισμένου! Το καθεστώς του ιδιοκτήτη σπιτιού και ανασφάλιστου είναι απείρως καλύτερο από του πεταμένου στον δρόμο, μετά από κατάσχεση, για να πληρωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές!

Αυτά, στο κράτος – νταβατζή δεν ισχύουν. Εδώ, η ασφάλιση είναι με το ζόρι! Κι αν δεν έχεις να πληρώσεις, πας φυλακή. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος να σου παράσχει το κράτος τροφή, στέγη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αφού πρώτα σου τα πήρε!

Για εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες, το θέμα δεν σηκώνει αστεία. Είδαν τον τζίρο τους να μηδενίζεται, δεν βγάζουν ούτε τα έξοδα, κι απειλούνται και με φυλάκιση, ενώ ήδη ο ΟΑΕΕ, ο φαταούλας των εισφορών τους, τους έχει κόψει τις παροχές υγείας. Ο επαγγελματίας χωρίς δουλειά, είναι σε πιο τραγική θέση από τον άνεργο. Ο άνεργος δεν έχει έσοδα. Ο επαγγελματίας συνεχίζει να έχει έξοδα: μισθούς, εργοδοτικές εισφορές, ενοίκια, ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό, επιμελητήρια, τέλη. Και δεν μπορεί να ελπίζει ούτε στο Ταμείο Ανεργίας.

Μέχρι σήμερα όλοι οι «ασφαλισμένοι» πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα ένα δήθεν «ασφαλιστικό συμβόλαιο» που έχει μόνο υποχρεώσεις. Για μας. Η άλλη πλευρά, το κράτος, ουδέποτε δεσμεύθηκε για το παραμικρό. Ελπίζουμε, όταν έρθει η ώρα, ότι κάτι θα πάρουμε ως σύνταξη. Πόσο; Κανένας δεν ξέρει! Ελπίζουμε ότι κάποια περίθαλψη υγείας θα την έχουμε. Ποια; Κανένας δεν ξέρει! Στην πραγματικότητα, οι εισφορές μας είναι μια άλλη μορφή φορολόγησης.

Ξέρεις κανείς μας πόσα χρήματα έχει ο προσωπικός του ασφαλιστικός λογαριασμός; Πόσα έχει καταβάλει από την πρώτη στιγμή που άρχισε να πληρώνει εισφορές; Όχι! Γιατί δεν υπάρχει ασφαλιστικός λογαριασμός για κανέναν! Γιατί το κράτος παίρνει μέσω των Ταμείων τα χρήματά μας και τα κάνει ό,τι θέλει χωρίς να δίνει ποτέ λογαριασμό!

Απ’ ό,τι έδινες, λοιπόν, πληρώνοντας μια ζωή εισφορές, δεν υπάρχει ούτε δεκάρα τσακιστή στο ταμείο. Κι επειδή πρέπει να συνεχίσω να σου ρουφάω το αίμα, σε απειλώ με φυλακές και πλειστηριασμούς! Αποκλείω κι εσένα και την οικογένειά σου από τις παροχές υγείας, μολονότι με τα χρήματα που έχεις πληρώσει, αν είχες κάνει ιδιωτική ασφάλιση, θα είχες σουίτα στο καλύτερο νοσοκομείο! Σου βάζω κι ένα αισχρό τοκογλυφικό πρόστιμο και σου ζητώ, αν βρεις ποτέ τα χρήματα, να με πληρώσεις αναδρομικά και για τις… παροχές υγείας που δεν σου παρείχα.

Είναι ανήθικο! Είναι παράνομο! Είναι αντισυνταγματικό! Είναι αντίθετο με τη συνθήκη των δικαιωμάτων του ανθρώπου! Είναι χυδαίο!

Το ασφα-ληστρικό σύστημα που ισχύει στο ελληνικό κράτος, το πονηρά ονομαζόμενο αναδιανεμητικό, χρησιμοποιεί τις εισφορές σου όχι για να δημιουργήσει το προσωπικό σου κεφάλαιο, αλλά για να πληρώσει τις συντάξεις των προηγούμενων συνταξιούχων. Δεν σου το λέει ευθέως. Σου δίνει τάχα μου διαφορετικές κλάσεις και διαφορετικές παροχές. Τίποτε δεν ισχύει, καθώς το τι θα παίρνεις εξαρτάται από το τι θα έχουν να δώσουν οι ασφαλισμένοι την εποχή που θα πάρεις σύνταξη. Και σε κλέβει και σε κοροϊδεύει. Με το πρόσχημα της αλληλεγγύης των γενεών «φεσώνει» τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας (φοβερή αλληλεγγύη!) και κατασπαράσσει τους σημερινούς ασφαλισμένους για να συνεχίσει να δίνει ηγεμονικές συντάξεις στους 50άρηδες των κομματικών στρατών.

Η ετήσια επιχορήγηση στον ΟΑΕΕ από τον κρατικό προϋπολογισμό, το 2012 ήταν περίπου 4.000 ευρώ ανά συνταξιούχο. Το 2013 μειώθηκε στα 2.400 χιλιάδες ευρώ. Σε ποια ταμεία, παρά την κρίση, παρά τη χρεοκοπία, δεν μειώθηκε καθόλου και θα παραμείνει ίδια κι απαράλλαχτη μέχρι το 2016; Στα ταμεία των «παιδιών» του συστήματος: ΔΕΗ και ΟΤΕ. Εκεί που διορίζονταν οι κομματικοί στρατοί. Πόσα πληρώνεις, φορολογούμενε, (γιατί αυτό σημαίνει κρατική επιχορήγηση) για τους Φωτόπουλους αυτού του κόσμου; 16.000 ευρώ τον χρόνο, ανά συνταξιούχο της ΔΕΗ και 11.000 ευρώ ανά συνταξιούχο του ΟΤΕ! Δηλαδή, ο πατρίκιος συνταξιούχος της ΔΕΗ αξίζει 7 περίπου φορές παραπάνω από την πλέμπα του ΟΑΕΕ. (Και μην πει κανένας για το Ταμείο ΟΠΑ-ΔΕΗ που ενσωματώθηκε στην εταιρεία με την «ιδιωτικοποίησή» της διότι από το 2000 ο προϋπολογισμός το έχει ξεπληρώσει και με το παραπάνω!)

Αυτές ήταν οι κόκκινες γραμμές του Βενιζέλου! Πώς δεν θα θιγούν τα δικά μας παιδιά. Όσο για σας, του ΟΑΕΕ και των άλλων επαγγελματικών ταμείων, δεν πα να ψοφήσετε!

Ε, λοιπόν, όχι! Οι ασφαλιστικές εισφορές μας είναι περιουσία μας. Δεν ανήκουν σε κανέναν πελατειακό μηχανισμό.

Ξεκινάμε αγώνα σε κάθε επίπεδο: νομικό, επικοινωνιακό, ακτιβιστικό, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για:

1. Να μη γίνει καμία κατάσχεση και καμία σύλληψη ασφαλισμένου για αδυναμία πληρωμής εισφορών.

2. Να μη διακοπεί σε κανέναν η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

3. Να διαγραφεί κάθε πρόστιμο από καθυστέρηση καταβολής εισφορών.

4. Να πάψει η καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών να είναι προϋπόθεση για νόμιμη επαγγελματική δραστηριότητα.

5. Να διαχωρισθούν οι εισφορές για την υγεία από τις εισφορές για τη σύνταξη.

6. Να δημιουργηθεί ηλεκτρονικός «Προσωπικός Ασφαλιστικός Λογαριασμός» στον οποίο κάθε ασφαλισμένος θα βλέπει τι έδωσε και τι πήρε από τον ασφαλιστικό του φορέα, στο σύνολο της μέχρι τώρα εργασιακής του πορείας. Ο λογαριασμός θα περιέχει αναλογιστική μελέτη με διαφορετικά σενάρια και δυνατότητες επιλογών, ώστε ο ασφαλισμένος να ξέρει τι παροχές έχει σε κάθε επίπεδο ασφαλίστρων, πότε μπορεί να βγει στη σύνταξη με ποιο μηνιαίο ποσό.

Για όσους δεν έχουν σήμερα να πληρώσουν, η στοιχειώδης κοινωνική αλληλεγγύη, απαιτεί να τους ζητηθεί μόνο η εισφορά για τις παροχές υγείας (που είναι περίπου το 1/5 των μηνιαίων ασφαλίστρων) ή, αν δεν έχουν ούτε αυτά, να θεωρηθούν λογιστικά ενήμεροι και το ποσό να αφαιρεθεί από τις συνολικές ασφαλιστικές τους καταβολές, με ανάλογη μείωση του ποσού της σύνταξης, στο τέλος της επαγγελματικής τους διαδρομής. Αυτό είναι δίκαιο για όλους. Φυσικά, μπορούν αργότερα, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να καλύψουν όλο το ποσό, και να μην έχουν καμιά μείωση.

7. Να πάψει η προκλητική και εξοργιστική ανισότητα στη χρηματοδότηση των «ευγενών» (με τα λεφτά των άλλων) ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Το κράτος, εφόσον συμμετέχει, πρέπει να συμμετέχει με το ίδιο ποσό για κάθε συνταξιούχο.

Και επιτέλους: να ανοίξει ο δυσώδης και αμαρτωλός φάκελος του ασφαλιστικού και να υιοθετήσουμε το μόνο δίκαιο σύστημα, αυτό που εφαρμόζεται σε όλα τα σοβαρά κράτη: το ανταποδοτικό / κεφαλαιοποιητικό. Δηλαδή οι εισφορές για κάθε ασφαλισμένο, είτε είναι ελεύθερος επαγγελματίας είτε υπάλληλος, να μπαίνουν στον προσωπικό του «κουμπαρά». Και να αποφασίζει εκείνος τον τρόπο της διαχείρισης ή της επένδυσής του. Η σύνταξή του και οι παροχές υγείας να προέρχονται από αυτόν τον λογαριασμό, με τελικό στόχο να μπορεί κάθε πολίτης να επιλέγει ελεύθερα τον ασφαλιστικό φορέα που προτιμάει, κρατικό ή ιδιωτικό, και να ξέρει τι δίνει και τι παίρνει απ’ αυτόν, με δέσμευση και των δύο πλευρών. Μην ξεχνάτε ότι φαινόμενα τύπου Ψωμιάδη, ήταν η έλλειψη εφαρμογής των εποπτικών κανόνων που τα εξέθρεψε, δηλαδή πάλι η διαπλοκή. Το κράτος να αναλάβει μόνο τον τομέα της Πρόνοιας καλύπτοντας και συνταξιοδοτώντας μόνο τους αποδεδειγμένα αδύναμους.

Όλοι μαζί, οι ανασφάλιστοι ασφαλισμένοι, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι ενός φαύλου και απάνθρωπου κράτους, έχουμε τη δύναμη να αντισταθούμε στην κρατική βαρβαρότητα. Διαδώστε αυτή την πρωτοβουλία. Στο site και στο γκρουπ του Facebook Ασφάλιση, όχι Εξόντωση μπορείτε να συμμετέχετε στην οργάνωση της αντίστασης με ιδέες, προτάσεις και εθελοντική εργασία.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS