ΡΟΗ 24/7:

Το να είσαι Έλληνας

Το να είσαι Έλληνας

"Έχω λίγο χρόνο στην Ελλάδα και, για να είμαι ειλικρινής, θαυμάζω την δύναμη και την προσωπικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, ιδίως σε σχέση με τους πρόσφυγες του πολέμου από τη Συρία. Εδώ - στην Χαλκιδική- είδα ανθρώπους με χαμένο βλέμμα να σε προσεγγίζουν ζητώντας χρήματα (χωρίς εκφοβιστικές χειρονομίες, αν δεν θέλετε να τους δώσετε τίποτα απομακρύνονται σαν να μην συνέβη τίποτα), με πληγές σε όλο το σώμα και τα ρούχα κουρέλια, ρούχα που πρόσφατα τράβηξαν από ένα κάδο, ενώ μεταφέρουν μικρά παιδιά στην αγκαλιά τους. Έχω διαπιστώσει ότι σε ορισμένα καταστήματα προσφέρουν δωρεάν φαγητό και ποτό ακόμη και χρήματα. Πολλοί Έλληνες δείχνουν μια ανθρωπιά που δεν έχω δει αλλού. Δεν θέλω να φαίνεται βαρύ ή πως δυσφημώ  τη χώρα μου -Ισπανία-, απλά προσπαθώ να εκθέσω κάποια πράγματα που με έκαναν να αισθανθώ περήφανος για την ανθρωπότητα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι φιλικοί, κατανοούν την ζωή με ένα ζεστό τρόπο, είναι σοφοί άνθρωποι και μαχητές, έχουν καταλάβει ποιο είναι το πραγματικό νόημα στη ζωή.

ευχαριστώ πολύ!"

Αυτή την ανάρτηση έκανε ο Χουάν Κάρλος, ένας ισπανός 23 ετών, μετά από επίσκεψή του στην Χαλκιδική.

Την πρώτη φορά που διαβάζει κάποιος αυτά τα λόγια σίγουρα του προκαλείται μία ανατριχίλα, κατακλύζεται από συναισθήματα υπερηφάνειας και αγάπης για τον τόπο του, απορεί πώς ένας Ισπανός καταλαβαίνει τόσο καλά την ιδιοσυγκρασία του "να είσαι Έλληνας" με την σημασία που έχει αυτή η φράση παγκοσμίως  - να είσαι ανέμελος και φιλόξενος".

Αν, όμως, το σκεφτούμε ξανά.... είμαστε όντως αυτοί οι άνθρωποι;

Σίγουρα κάποτε η Ελλάδα ήταν ένας παράδεισος όχι μόνο για πολίτες του εξωτερικού αλλά και για εμάς τους ίδιους. Πλέον, μετά από την οικονομική κρίση, τις τόσες πολιτικές αναταράξεις, την κοινωνική κρίση και όλα όσα κάποιος μπορεί να θεωρεί προβλήματα στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία, έχουμε ξεχάσει το πιο σημαντικό. Έχουμε ξεχάσει να ξεκλέβουμε λίγο χρόνο και να απολαμβάνουμε τα όσα θεωρούμε δεδομένα. Το γεγονός ότι είμαστε Έλληνες και ζούμε σε αυτόν τον μαγικό τόπο. Ότι εκ φύσεως, ως μεσογειακός λαός, είμαστε ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι. Έχουμε ξεχάσει το φιλότιμο, μία λέξη που μόνο περιφραστικά μπορούμε να εξηγήσουμε σε άλλες γλώσσες και πάλι να μην καταλάβουν ακριβώς την σημασία της.

Βρισκόμαστε όλοι κλεισμένοι στους δικούς μας κόσμους με τις δικές μας υποχρεώσεις και προβλήματα, όπου ξεχνάμε το πιο σημαντικό, την περηφάνια μας. Ξεχνάμε να περπατήσουμε με το κεφάλι ψηλά, περήφανοι για την εθνικότητά μας και ξεχνάμε να σταματήσουμε και να κοιτάξουμε γύρω μας, να απολαύσουμε την θάλασσα ή τον δικό μας ήλιο. Ξεχνάμε να πούμε καλημέρα στον δρόμο και να χαμογελάσουμε.

Κι όλα αυτά γιατί ; Γιατί έχουμε "προβλήματα". Ο Ισπανός δεν παρατήρησε τα προβλήματά μας, δεν στάθηκε σε αυτά. Εκτίμησε την γενναιοδωρία και την φιλοξενία μας. Όταν, λοιπόν, εμείς δεν δείχνουμε τον καλύτερό μας εαυτό και παρολ' αυτά αυτό που προβάλλεται είναι η πραγματική εικόνα του "Έλληνα", τι θα γινόταν αν όλοι θυμόμασταν ποια είναι τα ιδεώδη μας και συμπεριφερόμασταν με τον καλύτερο πιθανό τρόπο; Αν δεν αφήναμε τα προβλήματά μας να μας κατακλύζουν και θυμόμασταν να ζούμε την ζωή μας λίγο πιο ελεύθερα και θετικά; Αν ξυπνούσαμε το πρωί και θυμόμασταν όλα εκείνα στη ζωή που μας γεμίζουν και μας κάνουν ευτυχισμένους; και όλα εκείνα που άλλοι θα ήθελαν να έχουν αλλά εμείς θεωρούμε δεδομένα;

Κουμποτή Αντωνία, Φοιτήτρια Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής

Τελευταία τροποποίηση στιςΣάββατο, 06 Μαΐου 2017 13:24
επιστροφή στην κορυφή