ΡΟΗ 24/7:

ΘΕΣΕΙΣ - ΑΠΟΨΕΙΣ

Εργαστηριακή διερεύνηση αλλεργικών παθήσεων

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΑΛΛΕΡΓΙΚΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ

Η αλλεργική νόσος είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στο περιβάλλον(αλλεργιογόνα) και στο ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου. Αυτή η αλληλεπίδραση έχει ως συνέπεια την απελευθέρωση της ισταμίνης και άλλων ουσιών και την συνακόλουθη εκδήλωση των συμπτωμάτων της αλλεργίας, που μπορεί να αφορούν στο αναπνευστικό σύστημα, στο πεπτικό σύστημα, στο δέρμα και αλλού και να ποικίλουν σε βαρύτητα από μια απλή ρνίτιδα ή επιπεφυκίτιδα μέχρι μια σοβαρή ασθματική κρίση ή το αλλεργικό shock.

Η διάγνωση γίνεται συνήθως βάσει του ιστορικού και της κλινικής εξέτασης και δευτερευόντως με τη βοήθεια των δερματικών δοκιμασιών. Εντούτοις, υπάρχουν εργαστηριακές εξετάσεις που αποτελούν χρήσιμο εργαλείο, όχι μόνο στη διάγνωση αλλά και στην εκτίμηση της έντασης των αλλεργικών εκδηλώσεων. Αυτές οι εξετάσεις είναι οιΔοκιμασίες RAST (που είναι ειδικές για κάθε αντιγόνο), η Τρυπτάση και η Ισταμίνη (μεσολαβητές της αλλεργικής αντίδρασης) και η Ολική ΑνοσοσφαιρίνηIgE και τα Ηωσινόφιλα (μη ειδικοί δείκτες αλλεργίας). Ας γνωρίσουμε αναλυτικότερα τη βοήθεια που μπορεί να μας προσφέρει το Εργαστήριο:


Διαβάστε περισσότερα:
https://plus-medical-forum.webnode.gr/l/ergastiriaki-diereynisi-allergikon-pathiseon/

Διαβάστε περισσότερα...

Ο νέος νόμος για τη Διαμεσολάβηση

Ο νέος νόμος για τη Διαμεσολάβηση

Με αφορμή το νέο νόμο (4512/2018, άρθρα 178-206), ο οποίος ήρθε να τροποποιήσει τον νόμο 3898/2010, που αφορούσε στη «Διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις», οδηγήθηκα σε κάποιους  προβληματισμούς, τους οποίους καταθέτω:

Κατ’ αρχάς, ο νόμος για τη Διαμεσολάβηση ψηφίστηκε το έτος 2010, προκειμένου το Ελληνικό Δίκαιο να εναρμονισθεί με τις διατάξεις της Οδηγίας 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008, για ορισμένα θέματα Διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις διασυνοριακών διαφορών, ώστε να διευκολύνεται η επίλυσή τους, αλλά και να θεσμοθετηθούν εθνικές διαδικασίες Διαμεσολάβησης.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, το νομοθετικό πλαίσιο υπήρχε, Διαμεσολαβητές καταρτίσθηκαν και διαπιστεύθηκαν, αλλά, δυστυχώς, οι διάδικοι που προσέφυγαν στη Διαμεσολάβηση,πανελλαδικά, ανέρχονται μόνο σε διψήφιο αριθμό, σε αντίθεση με πάρα πολλές χώρες του κόσμου και όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, όπου η πλειοψηφία των ιδιωτικών διαφορών Αστικού και Εμπορικού Δικαίου επιλύονται με Διαμεσολάβηση.

Σημειωτέον ότι η Διαμεσολάβηση αποτελεί διαδικασία επίλυσης διαφορών και όχι απονομής της Δικαιοσύνης. Γι’ αυτόν το λόγο ήταν έωλο το επιχείρημα μερίδας του νομικού κόσμου, που (με αφορμή την ψήφιση του νέου νόμου) διαμαρτυρήθηκε για τη δήθεν ιδιωτικοποίηση της Δικαιοσύνης.

Η Διαμεσολάβηση είναι μια διαρθρωμένη μεν αλλά ελεύθερη διαδικασία, στην οποία τα μέρη μιας διαφοράς μπορούσαν να προσφύγουν εκουσίως σύμφωνα με τον προϊσχύσαντα νόμο. Με τον νόμο 4512/2018 η προσφυγή στη Διαμεσολάβηση γίνεται, πλέον, υποχρεωτική για κάποιες ιδιωτικές διαφορές, και συγκεκριμένα:

• διαφορές μεταξύ ιδιοκτητών ορόφων ή διαμερισμάτων

• διαφορές επί των κοινοχρήστων

• διαφορές για αποζημιώσεις από αυτοκίνητα

• διαφορές οικογενειακές (πλην των αναφ. στην παρ. 2 αρθ. 592 ΚΠολΔ)

• διαφορές για αποζημιώσεις ασθενών ή των συγγενών τους σε βάρος ιατρών

• διαφορές επί σημάτων και διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας

• διαφορές επί χρηματιστηριακών συμβάσεων.

Αυτό σημαίνει ότι στα παραπάνω ζητήματα οι διάδικοι δεν θα μπορούν να προσφύγουν στο Δικαστήριο, αν δεν προσκομίσουν Πρακτικό του Διαμεσολαβητή, από το οποίο να προκύπτει ότι αυτοί προσέφυγαν στη Διαμεσολάβηση, αλλά απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία (Πρακτικό αποτυχίας Διαμεσολάβησης). Δηλαδή,καθίσταται υποχρεωτική μόνον η προσφυγή στη Διαμεσολάβηση, και όχι οπωσδήποτε και η επίλυση της διαφοράς με αυτήν.

Αν και ο νέος νόμος τροποποιεί, σε πολλά σημεία, τον θεσμό της Διαμεσολάβησης, εντούτοις η “αιχμή του δόρατος” για τις αντιδράσεις απέναντι στον νέο νόμο υπήρξε το άρθρο 182, περί της υποχρεωτικότητας της Διαμεσολάβησης, γεγονός που καταδεικνύει,  αφενός, την υποκρισία του νομικών κύκλων,περί δήθεν βούλησής τους να μην επιβαρυνθεί με επιπρόσθετα έξοδα ο πολίτης που θέλει να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, και, αφετέρου, την πραγματική βούλησή τους να συνεχισθεί η μέχρι τούδε κατάσταση, δηλαδή να υφίσταται ένας νόμος, ο οποίος, λόγω της προαιρετικότητας, στην πράξη, να μην εφαρμόζεται.

Ωστόσο, η αλήθεια, κατά την άποψή μου, είναι ότι ο θεσμός της Διαμεσολάβησης είναι από τους καλύτερους και πιο πετυχημένους θεσμούς, διότι δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να επιλύσουν τις ιδιωτικές τους διαφορές πολιτισμένα, με σεβασμό στις αρχές του καθενός από τα διάδικα μέρη, με προσκόλληση στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Κυρίως, τους διευκολύνει να καταλήξουν σε λύση δικής τους επιλογής (αμοιβαίου συμφέροντος), και όχι σε λύση που θα τους επιβληθεί από τρίτο πρόσωπο.

Στη διαδικασία της Διαμεσολάβησης δεν υπάρχουν “νικητές” και “ηττημένοι”, υπάρχουν μόνον ικανοποιημένοι. Αρκεί, βέβαια, όλοι αυτοί που θα κληθούν να υπηρετήσουν τον θεσμό, να το πράξουν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, και να μη τον δουν μόνον ως ένα μέσον αύξησης των εσόδων τους ή, απλώς, ως μια τυπική προϋπόθεση πριν την καταφυγή στη Δικαιοσύνη. Αλλά και οι πολίτες θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τη Διαμεσολάβηση με εμπιστοσύνη, ως ευκαιρία για την αξιοπρεπή επίλυση των διαφορών τους, κι όχι ως ένα πρόσθετο έξοδο της δικαστικής διαδικασίας. Διότι μόνον έτσι θα αποκτηθεί η εμπιστοσύνη στον θεσμό της Διαμεσολάβησης, και, με την πάροδο του χρόνου, θα καθιερωθεί ως εναλλακτικός τρόπος επίλυσης των ιδιωτικών διαφορών.

Επομένως, αρχικά, χρειάζεται σωστή ενημέρωση, πρωτίστως των δκηγόρων, ώστε να πεισθούν ότι η Διαμεσολάβηση δεν τους αφαιρεί δικηγορική ύλη, δεδομένου ότι είναι υποχρεωτική η παράσταση δικηγόρου στη διαδικασία. Απεναντίας, τους βοηθάει –χωρίς την πίεση των προθεσμιών και των δικονομικών κανόνων– να χειρισθούν την υπόθεση του πελάτη τους και να συμβάλουν στην επίλυσή της, αμειβόμενοι, όπως θα αμείβονταν, αν παρίσταντο στο ακροατήριο.

Και, επιτέλους:

• όταν η Διαμεσολάβηση καθιερωθεί στις συνειδήσεις των πολιτών

• όταν η πλειοψηφία των ιδιωτικών διαφορών θα επιλύεται με Διαμεσολάβηση

• όταν θα αποσυμφορηθούν τα δικαστήριααπό διαφορές,τις οποίες οι διάδικοι μπορούν να επιλύσουν μόνοι τους,

τότε εμείς, που θα είμαστε από τους πρώτους που πιστέψαμε σ’ αυτόν τον θεσμό, και τον προωθήσαμε και τον υπηρετήσαμε, θα έχουμε κάθε λόγο να νιώθουμε υπερήφανοι.

Της Βούλας Θεοδωρίδου-Βαγγλή

Δικηγόρου, Διαπιστευμένης Διαμεσολαβήτριας

 

Διαβάστε περισσότερα...

Βιταμίνη D – Γνωρίστε καλύτερα ένα σύμμαχο της υγείας μας!

Βιταμίνη D – Γνωρίστε καλύτερα ένα σύμμαχο της υγείας μας!
Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν ότι η Βιταμίνη D είναι χρήσιμη για τη δημιουργία και
τη διατήρηση ενός δυνατού και υγιούς σκελετού. Όμως, πολλές νέες γνώσειςγια τη
σπουδαία αυτή ουσία προέκυψαν από την έρευνα τα τελευταία χρόνια και πολλά ακόμη
άγνωστα στοιχεία αναμένεται να αποκαλυφθούν. Η πληκτρολόγηση της λέξης “VitaminD”
στο PubMed, μια τεράστια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με ιατρικές μελέτες,δείχνει πως μέχρι
σήμερα έχουν δημοσιευθεί πάνω από 74.000 σχετικές ιατρικές εργασίες, αριθμός
ενδεικτικός της τεράστιας προσοχής που δείχνει η ιατρική κοινότητα και του ενδιαφέροντος
που προσελκύει η Βιταμίνη D από τους επιστήμονες.
Ηβιταμίνη του ήλιου, όπως αλλιώς ονομάζεται η Βιταμίνη D, διαφέρει από τα περισσότερα
θρεπτικά συστατικά, καθώς στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ορμόνη. Ρυθμίζει την
απορρόφηση ασβεστίου και φωσφόρου και παίζει σημαντικό ρόλοστη φυσιολογική
λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Ακόμη υποστηρίζει τη λειτουργία των μυών,
κρατά υγιή την καρδιά μας και βοηθά στην ανάπτυξη του εγκεφάλου. Επίσης, ελαττώνει τον
κίνδυνο εμφάνισης πολλαπλής σκλήρυνσης και κατάθλιψης.
Ας δούμε πιο αναλυτικά μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

 

Διαβαστε περισσοτερα...

Διαβάστε περισσότερα...

Όλα τα συναισθήματα μας αξίζουν να τα καλοδεχόμαστε.

Όλα τα συναισθήματα μας αξίζουν να τα καλοδεχόμαστε.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

Θα ήθελα προκαταβολικά να αφιερώσω τις παρακάτω σημειώσεις σε όλους τους άνδρες αναγνώστες. Δεν ειρωνεύομαι καθόλου. Ως άνδρας και ο ίδιος ομολογώ ότι μπορώ να καταλάβω μία παραπάνω δυσκολία των ανδρών σε αυτό το θέμα: Την δυσκολία να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Να εκφραστούν συναισθηματικά.

Να βάλουν σε λόγια όλα όσα νιώθουν, ιδιαιτέρως όσα συναισθήματα εκδηλώνουν αγάπη, τρυφερότητα κι ακόμη περισσότερο φόβο, ανησυχία... Τι αδικία! Ένα τεράστιο στερεότυπο, σαν σύννεφο, απλώνεται πάνω απ' τα κεφάλια μας και μας στερεί να δούμε τον ήλιο: Το φως των συναισθημάτων μας, την αξία και τη σημασία τους. Ή μάλλον για την ακρίβεια, συχνά τα βλέπουμε αλλά δεν μπορούμε να τα εκφράσουμε. Δεν τολμάμε. Φοβόμαστε μην χαρακτηριστούμε αδύναμοι, ανίκανοι, “λίγοι”, μην νομίζουν οι άλλοι ότι δεν μπορούμε... << Γιατί πρέπει να τα μπορούμε όλα! Γιατί αλλιώς δεν αξίζει!>>.

Έχει μεγάλη σημασία να είμαστε και να παραμένουμε σε επαφή με τα συναισθήματα μας. Να έχουμε συνείδηση του τι νιώθουμε κάθε στιγμή, τι αισθανόμαστε για αυτό ή για εκείνο, για τον έναν ή για τον άλλον... Όλα τα συναισθήματα μας αξίζουν να μπορούμε να τα καλοδεχόμαστε. Ακόμα και τα “αρνητικά” συναισθήματα έχουν την αξία τους, τη σημασία τους. Τα νιώθουμε γιατί υπάρχουν, γιατί κάτι, κάποιος, τα δημιούργησε, και εμείς καλό θα ήταν να μπορούμε να επεξεργαστούμε τα δεδομένα μας κάθε στιγμή γιατί αυτές οι στιγμές, το άθροισμα των στιγμών αυτών, είναι η ζωή μας.

Πρέπει να είμαστε ενσυναισθητικοί πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό: αυτό είναι το διαβατήριο για να έχουμε ενσυναίσθηση και για όλους τους άλλους...

ΥΓ. Αν και το κείμενο αφιερώνεται στους άνδρες, δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν αφορά και τις Γυναίκες! Το μήνυμα του κειμένου, η αξία και η σημασία της συναισθηματικής έκφρασης, αφορά τον κάθε έναν από εμάς που τον νοιάζει όχι μόνο να ξέρει τι θα πει αγάπη, καλοσύνη, θυμός, πίκρα, φόβος κλπ. αλλά τον νοιάζει επίσης, να ζήσει την ζωή του εμβαθύνοντας και σε ποιότητες πέραν του νου και της διανόησης, βουτώντας στον ωκεανό των συναισθημάτων, εμβαθύνοντας στην εμπειρία μιας ζωής βιωμένης ως το μεδούλι της...

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Διαβάστε περισσότερα...

Πίστεψε στον εαυτό σου, σκέψου ότι όλοι είμαστε μοναδικοί!

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

Αυτοεκτίμηση είναι αυτό που λέει από μόνη της η λέξη, είναι η εκτίμηση που έχουμε για τον εαυτό μας, είναι η αυτοπεποίθηση που δείχνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό, κατά πόσο δηλαδή πιστεύουμε στις δυνατότητές και τις ικανότητές μας. Είναι η δυνατότητα μας να εκφράζουμε αυτό που θέλουμε και να πράττουμε αυτό που αισθανόμαστε χωρίς να φοβόμαστε ότι κάποιος θα μας κρίνει. Με λίγα λόγια είναι η εμπιστοσύνη που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό και η σκέψη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Δεν νιώθουμε ανασφάλεια για τις δυνατότητές μας και δεν φοβόμαστε την απόρριψη του έξω κόσμου.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιοι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή μας.

  1. Πίστη στον εαυτό μας. Το ότι κάποιος έχει διαφορετική άποψη από τη δική μας δεν σημαίνει ούτε ότι η δική μας οπτική γωνία για ένα θέμα είναι λανθασμένη αλλά ούτε και η οπτική γωνία του συνομιλητή μας. Και οι δύο έχουμε κάτι να πούμε και το στηρίζουμε με επιχειρήματα επειδή πιστεύουμε στον εαυτό μας. Για παράδειγμα, ο αριθμός 6 μπορεί να είναι και το 9, εξαρτάται από ποια πλευρά τον κοιτάει κανείς και οι δύο οπτικές είναι σωστές…
  2. Αγάπη στον εαυτό μας και με τα ελαττώματά του. Δεν έχει καμία σημασία αν είμαστε όμορφοι, άσχημοι, αδύνατοι, παχουλοί, ευκατάστατοι ή φτωχοί, όλοι είμαστε ίσοι, όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Πίστεψε στον εαυτό σου, σκέψου ότι όλοι είμαστε μοναδικοί και ανεπανάληπτοι και ότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αξία και τα δικά του προτερήματα. Έχοντας εμπιστοσύνη λοιπόν στον εαυτό μας μπορούμε να βρούμε τα χαρακτηριστικά εκείνα (όχι μόνο εξωτερικά αλλά και αξίες) που μας κάνουν ξεχωριστούς και να τα αγαπήσουμε.
  3. Το να μην μας νοιάζει το τι θα πει ο κόσμος και αν συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί μας, έτσι χάνεται η ουσία της ζωής. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και σίγουρα έχει τη δική του οπτική γωνία σε πολλά ζητήματα της ζωής. Να μην συμφωνούμε με κάποιον δεν σημαίνει ότι δεν τον συμπαθούμε, απλά έχουμε διαφορετική γνώμη πάνω σε ένα θέμα που συζητάμε. Φαντάζεστε όλοι να συμφωνούσαμε με όλους, η κάθε συζήτηση θα ήταν τόσο μάταιη και βαρετή αφού σε όλα θα λέγαμε «ναι, έχεις δίκιο». Μην φοβάστε να εκφράζετε ελεύθερα τα πιστεύω σας έτσι ενισχύετε την αυτοπεποίθησή σας.
  4. Να ζούμε την κάθε στιγμή της ζωής μας και να σκεφτόμαστε ότι κανείς δε θα ζήσει αιώνια. Η έλλειψη λοιπόν της αιωνιότητας θα πρέπει να είναι κίνητρό μας για να κάνουμε πράγματα στη ζωή μας και να μην φοβόμαστε ότι δε θα αρέσει στους άλλους. Ας ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή μας και ας πράττουμε αυτά που νιώθουμε χωρίς να φοβόμαστε την απόρριψη.
 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Διαβάστε περισσότερα...

Θέλουμε λύση χωρίς εκπτώσεις για το Σκοπιανό

    

 

 

 

                                                                                Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2018

                                                 

Άρθρο

 

 Θέλουμε λύση χωρίς εκπτώσεις για το Σκοπιανό

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΓΙΩΝΑΣ Βουλευτής Χαλκιδικής -ΝΔ

Μετά από αρκετές δεκαετίες, φτάσαμε στον προθάλαμο της λύσης του Σκοπιανού. Μιας λύσης που διαμορφώνεται κατά πως βολεύει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Γινόμαστε μάρτυρες μιας θυσίας, άχρηστης και επίπονης. Θυσιάζουν τη Μακεδονία ως άλλη Ιφιγένεια στο «βωμό» των κομματικών τους συμφερόντων.

Πίστευε λανθασμένα ο κ. Τσίπρας πως ο λαός θα ήταν πιο ώριμος, κατά τη δική του θεώρηση των πραγμάτων, για να δεχθεί μια υπαναχώρηση στο ζήτημα. Αλλά βρέθηκε προ εκπλήξεως με το συλλαλητήριο-δημοψήφισμα, καθώς οι Έλληνες ακούγοντας το ένστικτο τους, βγήκαν στους δρόμους. Γι’αυτό και ευθύς αμέσως έσπευσε το Μαξίμου να αλλάξει την ατζέντα, να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από το μείζον εθνικό ζήτημα. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση, οι πολίτες δεν θα τους την κάνουν τη χάρη.

Απαιτείται μια λύση για τη Μακεδονία μας, σωστή και οριστική, χωρίς εκπτώσεις, που δεν έχουν καμία θέση στην εξωτερική πολιτική μας. Η συμφωνία του Βουκουρεστίου είναι ο «οδηγός» για την οριστική επίλυση του ζητήματος. Πρέπει να μπει ένα τέλος στα αλυτρωτικά φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την κυβερνητική πολιτική των Σκοπίων εδώ και χρόνια. Τα περί «Μακεδονικού Έθνους» πρέπει να σταματήσουν, η λύση που θα δοθεί να είναι ενιαία και αδιαίρετη, έναντι όλων.

Και αφού υπάρξει συνολική λύση με συνταγματική αναθεώρηση, να ακολουθήσει η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε ενδιάμεση λύση, σε δόσεις, θα αποτελέσει χρυσή ευκαιρία για να μην εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα οι Σκοπιανοί. Κι άλλες φορές στο παρελθόν ανέλαβαν δεσμεύσεις απέναντι μας, τις οποίες και δεν τήρησαν.

Η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα στην παρούσα κατάσταση και πρέπει να το εκμεταλλευτεί δεόντως. Οι Σκοπιανοί από την πλευρά τους, προσπαθούν διακαώς να αλλάξουν τις ισορροπίες. Χτυπούν την «πόρτα» της Τουρκίας για στήριξη και την αποσπούν. Επιχειρούν να δώσουν στην Άγκυρα πρωτεύοντα ρόλο στα Βαλκάνια, την ώρα που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι τεταμένες. Και η Αθήνα παρακολουθεί «μουδιασμένη».

Η ΝΔ επιμένει στην άμεση χάραξη ενιαίας εθνικής γραμμής, απέναντι στην πρόκληση αυτή. Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για να αφήσουμε την κατάσταση ως έχει.

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΜΒΟΛΙΑ - ΕΝΑΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ

ΕΜΒΟΛΙΑ - ΕΝΑΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ

Το Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών Παιδιών και Εφήβων της χώρας περιλαμβάνει εμβόλια για 17 ιογενείς και μικροβιακές λοιμώξεις, χορηγούμενες μόνοι τους ή συνδυασμένες μεταξύ τους. Πόσο καλά γνωρίζετε αυτά τα σημαντικά όπλα που διαθέτουμε έναντι σοβαρών λοιμώξεων. Στο παρόν άρθρο μπορείτε να πάρετε χρήσιμες πληροφορίες που πιθανώς δεν γνωρίζετε για τα εμβόλια και να δείτε μερικές κοινές νόμοι για να καταστραφούν.

Με την βελτίωση των συνθηκών υγιεινής και της χρήσης καθαρού πόσιμου νερού, δεν υπάρχει ανάγκη για εμβολιασμούς. ΜΥΘΟΣ

Είναι αλήθεια ότι η βελτίωση της διατροφής, η χρήση καθαρού πόσιμου νερού και η βελτίωση των συνθηκών υγιεινής έχουν αναμφίβολα συμβάλει στην μείωση πολλών λοιμωδών νοσημάτων. Όμως, πολλά από αυτά τα νοσήματα δεν εξαρτώνται από το πόσο καθαρό είναι εμάς ή πόσο καλά διατρέμεμε, συνεπώς αν σταματήσουν τα εμβόλια, οι παθήσεις που προλαμβάνονται από αυτά θα επιστρέψουν. Επιπλέον, οι καλές συνθήκες υγιεινής ελαττώνουν την έκθεση σε ένα παθογόνο, αλλά εφόσον τελικά έρθουν σε επαφή με αυτό δεν μπορούν να αποτρέψουν την ασθένεια και τις συνέπειές της. Όπως αποδεικνύεται μετά την τροποποίηση των προγραμμάτων εμβολιασμού σε διάφορες χώρες, εάν οι άνθρωποι σταματήσουν να εμβολιάσουν παθήσεις που είναι πιο σπάνιες, όπως το τρελό, το σαλιγκάρι και το πολιομυελίτιδα, σύντομα θα ξαναρχίσουν.

Τα εμβόλια δεν είναι ασφαλή. ΜΥΘΟΣ

Τα εμβόλια είναι γενικώς ασφαλή. Οι αρμόδιες εθνικές και διεθνείς υπηρεσίες (ΕΦΦ, FDA , WHO κλπ.) Αξιολογούνται συνεχώς από τους αρμόδιους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς, πριν και μετά την κυκλοφορία τους . Ανεπιθύμητες ενέργειες σαφώς υπάρχουν, όμως είναι σε περισσότερες περιπτώσεις ήπιες και παροδικές. Κατά κανόνα η πάθηση που προλαμβάνεται από ένα εμβόλιο προκαλεί σοβαρότερα προβλήματα υγείας από τον ίδιο τον εμβόλιο. Για παράδειγμα, η πολιομυελίτιδα μπορεί να προκαλέσει παραλυσία και η ηλαρά εγκεφαλίτιδα, ενώ η νόσος είναι υπεύθυνη για χιλιάδες θανάτους κάθε χρόνο. Αντίθετα οι σοβαρές παρενέργειες και οι θάνατοι που οφείλονται στα εμβόλια συμβαίνουν σπανιότατα.

Η φυσική νοσησία προσφέρει καλύτερη ανοσία από τα εμβόλια. ΜΥΘΟΣ

Τα εμβόλια αλληλεπιδρούν με το ανοσοποιητικό μας σύστημα με τρόπο που μιμείται τη φυσική νόσο, χωρίς όμως να προκαλούν και χωρίς να μας εκθέτουν τον κίνδυνο πιθανών επιπλοκών. Μπορεί να μην είναι τόσο ισχυρό και μακροχρόνιο, αλλά η τιμή της απόκτησης ανοσίας μετά από φυσική νόσο μπορεί να είναι η υψηλότερη: ηπατική (ηπατίτιδα Β) και η μήτρα ( HPV ), ηπατίτιδα (ρήξη), μόνιμη παράλυση (πολιομυελίτιδα), μηνιγγίτιδα και εγκεφαλικές βλάβες (λοίμωξη από πνευμονιόκοκκο και αιμοφίλο ινφλουέντζας).

Δεν χρειάζεται εμβολιασμός για παθήσεις που δεν υπάρχουν στην περιοχή ή στη χώρα μας. ΜΥΘΟΣ

Όταν τα προγράμματα εμβολιασμού είναι πετυχημένα σε μια περιοχή, υπάρχουν ορισμένες παθήσεις εμφανίζονται σπάνια, όμως οι μικροβίες και οι λοιμώξεις που προκαλούν αυτά συνεχίζουν να κυκλοφορούν σε άλλα μέρη του κόσμου. Με την ευκολία και την ταχύτητα των μεταφορών που υπάρχουν στις μέρες μας και με τη μετανάστευση, αυτοί οι λοιμογόνοι παράγοντες μπορούν γρήγορα να διασχίσουν τα γεωγραφικά σύνορα και να προσβάλουν όποιον δεν είναι προστατευόμενος. Πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι η εμβολιαστική κάλυψη σε μια χώρα (δηλαδή το ποσοστό των ατόμων που έχουν κάνει ένα εμβόλιο) δεν είναι ποτέ 100%. Επιπλέον, δυστυχώς κανένα εμβόλιο δεν είναι 100% αποτελεσματικό (δηλαδή ποτέ δεν είναι απολύτως προστατευμένοι όλοι οι εμβολιασμένοι). Κατά συνέπεια πάντοτε υπάρχουν άνθρωποι που είναι ευάλωτοι και ο εμβολιασμός, προκαλώντας την λεγόμενη "ανοχή της κοινότητας" δημιουργεί ακριβώς ένα εμπόδιο στην εξάπλωση μιας πάθησης. Το τελευταίο τραγικό αποδεικτικό των παραπάνω είναι η επιδημία Ιλάρας, η οποία περίπου ένα χρόνο ξεκίνησε από τη Ρουμανία και έχει διασπαθεί σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη (με χιλιάδες ασθενείς και πολλούς θανάτους - 2 θανάτους μέχρι σήμερα στην Ελλάδα), λόγω του γεγονότος ότι πολλοί οι άνθρωποι ήταν ανεπιθύμητοι ή ατελώς εμβολιασμένοι με τον εμβολιο της Ιλαρας.

Δεν χρειάζεται εμβολιασμός για μια νόσο εφόσον όλοι οι άλλοι είναι εμβολιασμένοι. ΜΥΘΟΣ

Αυτή η αντίληψη πάσχει από ηθική άποψη. Η ανοχή στο επίπεδο της κοινότητας βασίζεται στο ότι όλα ακολουθούν το εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών και επιτυγχάνονται όταν η εμβολιαστική κάλυψη αγγίζει το 95%. Με την επιλογή να μην εμβολιάσουμε το παιδί μας εκθέτουμε το ίδιο αλλά και άλλα άτομα σε κίνδυνο, γιατί για διάφορους λόγους (εγκυμοσύνη, ανοσοκαταστολή κ.λπ.) ποτέ δεν είναι όλοι οι άλλοι εμβολιασμένοι. Και αν όλα τα σκεφτούν με τον ίδιο τρόπο, τότε όλο και περισσότερα παιδιά δεν θα εμβολιάζονται, με αποτέλεσμα να επανεμφανιστούν οι λοιμώδεις νόσοι που προλαμβάνουν τα εμβόλια. Επιπρόσθετα, στην περίπτωση του τετάνου, εάν οι άλλοι γύρω μας είναι εμβολιασμένοι ή όχι, δεν έχει σημασία για το αν θα νοιώσουμε, καθώς δεν μεταδίδεται από άτομο σε άτομο αλλά προκαλείται από βακτήρια που εισέρχονται σε ένα τραύμα από το έδαφος.

Οι παθήσεις που προλαμβάνονται με εμβολιασμό δεν είναι σοβαρές. ΜΥΘΟΣ

Όλες οι λοιμώδεις παθήσεις για τις οποίες έχει αναπτυχθεί εμβόλιο είναι σοβαρές και προκαλούν επιπλοκές και ενίοτε θάνατο. Για κάποιες από αυτές δεν υπάρχει θεραπεία. Η Ιλαρά προκαλεί επιπλοκές σε ποσοστό σχεδόν 10%, ενώ από 1000 άτομα που θα νοσήσουν 1 με 2 θα πεθάνουν. Ο Τέτανος επίσης σκοτώνει περίπου το 10% όσων νοσήσουν. Είναι τόσο σημαντικές οι βλάβες που προλαμβάνονται με τα εμβόλια, ώστε διαφορετικά δεν θα επενδυόταν περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια και 10 χρόνια ερευνών για κάθε νέο εμβόλιο που κυκλοφορεί στην αγορά.

Ο οργανισμός ενός παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί περισσότερο από ένα εμβόλια τη φορά. ΜΥΘΟΣ

Δεν υπάρχει επιστημονική ένδειξη ότι η διενέργεια περισσότερων από ένα εμβολίων τη φορά έχει αρνητική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού. Κάθε μέρα το ανοσοποιητικό μας διεγείρεται από εκατοντάδες “ξένες” ουσίες (που ονομάζονται αντιγόνα) με την αναπνοή, την επαφή και τη διατροφή. Το κοινό κρυολόγημα μας εκθέτει σε περισσότερα αντιγόνα από ότι οποιοδήποτε εμβόλιο. Έχει υπολογισθεί ότι το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα θεωρητικά διαθέτει την ικανότητα αντίδρασης σε 10.000 εμβόλια ταυτοχρόνως. Φυσικά αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί στην πράξη, όμως χωρίς αμφιβολία η ενσωμάτωση περισσότερων εμβολίων σε ένα, που ονομάζεται πολυδύναμο εμβόλιο, ελαττώνει την ταλαιπωρία του παιδιού (λιγότερες ενέσεις), μας γλιτώνει από χρόνο και χρήμα (λιγότερες επισκέψεις στον παιδίατρο) και διευκολύνει την καλύτερη εφαρμογή του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών.

Τα συντηρητικά των εμβολίων είναι βλαβερά. ΜΥΘΟΣ

Η Θειομερσάλη, μια οργανική ουσία που περιέχει υδράργυρο, προστίθεται ως συντηρητικό σε ορισμένα εμβόλια (κυρίως της γρίπης). Από το 2001 δεν υπάρχει σε εμβόλια που προορίζονται για παιδιά κάτω των 6 ετών, ενώ ακόμη και οι εταιρίες που τη χρησιμοποιούν πολλές φορές προσφέρουν παρτίδες ελεύθερες Θειομερσάλης. Εντούτοις ακόμη και όταν χρησιμοποιείται, στις ποσότητες που υπάρχει στα εμβόλια δεν υπάρχει ένδειξη ότι είναι επικίνδυνη. Η Φορμαλδεΰδη, ένα άλλο συντηρητικό ορισμένων εμβολίων, αποτελεί επίσης συστατικό πολλών προϊόντων οικιακής χρήσης, καλλυντικών και φαρμάκων. Η δόση που περιέχεται στα εμβόλια είναι πολύ μικρότερη από αυτήν στην οποία εκτίθεται καθημερινά ο μέσος άνθρωπος, ενώ είναι μικρότερη και από αυτήν που παράγεται από τον 24ωρο μεταβολισμό μας. Τέλος, λίγα εμβόλια περιέχουν Αλουμίνιο, σε ποσότητα περίπου 100 φορές μικρότερη από αυτήν που λαμβάνουμε σε ένα 24ωρο με το νερό και την τροφή μας.

Τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό. ΜΥΘΟΣ

Το 1998 δημοσιεύτηκε μια και μοναδική έρευνα, σύμφωνα με την οποία υπήρχε συσχέτιση του τριπλού εμβολίου Ιλαράς-Παρωτίτιδας-Ερυθράς (MMR) με την εμφάνιση αυτισμού. Αποδείχθηκε ότι αυτή η έρευνα ήταν ψευδής και ανυπόστατη και αποσύρθηκε από το ιατρικό περιοδικό που τη δημοσίευσε, ενώ από τον συγγραφέα της αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης Ιατρικής. Από τότε πλήθος επόμενων ερευνών δεν απέδειξαν καμία αιτιολογική σύνδεση μεταξύ αυτισμού και εμβολίων, ωστόσο με περίεργο τρόπο η συσχέτιση αυτή αποτελεί μόνιμο επιχείρημα των υποστηρικτών του αντιεμβολιαστικού κινήματος.

Τα εμβόλια προκαλούν αλλεργίες, αυτοάνοσες παθήσεις και καρκίνο. ΜΥΘΟΣ

Τα εμβόλια “διδάσκουν” το ανοσοποιητικό σύστημα πώς να αντιδράσει εναντίον συγκεκριμένων παθογόνων. Δεν αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας του. Δεν υπάρχει καμία επιστημονική ένδειξη ότι προκαλούν αλλεργίες, αυτοάνοσα νοσήματα και καρκίνο, αργότερα κατά τη διάρκεια ζωής του εμβολιασμένου ατόμου. Αντίθετα, το εμβόλιο για τον Ιό του Ανθρώπινου Θηλώματος (HPV) προστατεύει από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, ενώ το εμβόλιο για τον Ιό της Ηπατίτιδας Β, προστατεύει από τον καρκίνο του ήπατος (που μπορεί να αποτελεί μακροχρόνια επιπλοκή της Ηπατίτιδας Β).

Πολλά άτομα που δεν εμβολιάστηκαν στο παρελθόν, διάγουν μια υγιή και μακροχρόνια ζωή. ΜΥΘΟΣ

Πράγματι, πολλοί άνθρωποι που δεν εμβολιάσθηκαν ποτέ έφθασαν σε μεγάλη ηλικία, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα υγείας. Όμως επίσης πολλοί άνθρωποι νόσησαν από παθήσεις που προλαμβάνονται με τα εμβόλια και πέθαναν ή ζουν με σοβαρές και μακροχρόνιες επιπλοκές. Αρκεί να αναφερθούμε στα εκατομμύρια θύματα της Γρίπης κατά τις διάφορες επιδημίες και πανδημίες του παρελθόντος ή στα απειράριθμα θύματα της ιλαράς και της πολιομυελίτιδας, που απεβίωσαν ή έζησαν με σοβαρότατες νευρολογικές επιπλοκές.

Ελπίζουμε με όλα τα παραπάνω να πειραματιστούν για την σπουδαία χρησιμότητα των εμβολιασμών. Η αμφισβήτηση των εμβολίων είναι το τίμημα της επιτυχίας τους γιατί τόσο πιο αποτελεσματικά γίνονται τόσο οι παθήσεις από τις οποίες προστατεύουν γίνονται πιο σπάνιες και άρα τελικά η αξία τους τίθεται υπό αίρεση. Η επιστημονική κοινότητα έχει υποχρέωση να συνεχίσει χωρίς αποκλεισμούς την έρευνα και την ενημέρωση για τα εμβόλια και να προσφέρει συνεχώς με σαφή και τεκμηριωμένο τρόπο απαντήσεις στις ανησυχίες των γονέων.

 Διαβάστε περισσότερα:

 https://plus-medical-forum.webnode.gr/

 

Πηγές: http://www.who.int

http://www.keelpno.gr

http://www.health.com

https://www.caringforkids.cps.ca

https://www.aaaai.org

http://www.publichealth.org

Διαβάστε περισσότερα...

Αναγνωρίστε το καλό στη ζωή σας και καλωσορίστε το.

Αναγνωρίστε το καλό στη ζωή σας και καλωσορίστε το.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

Η ευτυχία είναι ένα υπέρτατο ζητούμενο στη ζωή όλων μας. Μια συνθήκη που μοιάζει απαραίτητη για να αποκτήσει ένα ξεχωριστό νόημα η καθημερινότητά μας, οι σχέσεις μας με τους άλλου, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Από την άλλη μεριά η δυστυχία μοιάζει με κατάρα. Κανείς δεν το εύχεται για κανέναν και όλοι θέλουμε, ιδίως όσους αγαπάμε να είναι ευτυχισμένοι, προκειμένου να έχουν «μια καλή ζωή».

Υπάρχουν μυστικά για την ευτυχία; Τι κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους; Πώς καταφέρνουν κάποιοι να είναι και άλλοι όχι; Τι τους διαφοροποιεί; Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να σταθούμε και να αναλύσουμε όσες θεωρούμε βασικές παραμέτρους για την ευτυχία με κριτήριο την προσβασιμότητα τους από κάθε άνθρωπο σε κάθε στιγμή της ζωής τους. Κατά συνέπεια θα αναφερθούμε σε άυλα αγαθά και αξίες οι οποίες δεν αγοράζονται ούτε δεν εξαγοράζονται ενώ αντιθέτως υπάρχουν ελεύθερα και αρκεί να τα συνειδητοποιήσουμε και να τα διεκδικήσουμε για τις ζωές μας: Αυτό και μόνο αρκεί για να τα αποκτήσουμε και να τα διεκδικήσουμε για τις ζωές μας: αυτό και μόνο αρκεί για να τα αποκτήσουμε! Ποιες είναι αυτές οι αξίες;

  1. Καλοσύνη

Δείξτε καλοσύνη. Αφήστε στην άκρη τις κακίες, την εκδικητικότητα, το μίσος, τον πόλεμο των διαπροσωπικών σχέσεων. Όπως ακριβώς και οι πόλεμοι μεταξύ των κρατών έτσι και η ανθρώπινη κακία φθείρει, «στενεύει», χωρίς να προσφέρει ανάπτυξη και ανθοφορία. Αντιθέτως η καλοσύνη θα σας ανοίξει ψυχικά και αυτός ο χώρος θα γεμίσει ευχαρίστηση…

  1. Φιλία

Οι φίλοι είναι βάλσαμο. Είναι συντροφιά, είναι παρηγοριά, είναι γνώση. Οι φίλοι θα μας σταθούν στα δύσκολα, θα μας συντροφεύσουν στα εύκολα και στα ωραία, θα μοιραστούμε μαζί τις χαρές και τις λύπες. Οι φίλοι είναι χρυσάφι, μία σταθερή αξία στο χρηματιστήριο των ανθρώπινων αξιών.

  1. Συγχώρεση

Αν μπορούμε να συγχωρούμε, αν μπορούμε να δείχνουμε κατανόηση στην ανθρώπινη αδυναμία (συχνά και μικρότητα) τότε μπορούμε να διαφυλάξουμε την ψυχή μας απ’ το σκοτάδι της κακίας και του πόνου. Αντίθετα, όταν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε, ο θυμός, το πείσμα και ο πόνος διογκώνονται και δεν αφήνουν χώρο για θετικά συναισθήματα.

  1. Ζήστε στο Παρόν

Ο ενεστώτας είναι ο μόνος χρόνος που υπάρχει. Το παρελθόν πέρασε ενώ το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη. Ότι ζούμε είναι τώρα. Μην μένετε αγκυλωμένοι σε ότι έγινε, ούτε προσκολλημένοι σε κάτι που ακόμη δεν έχει γίνει. Σε κάθε άλλη περίπτωση πέραν του ενεστώτα χρόνου η ζωή δεν υπάρχει, δεν ζούμε τη ζωή μας, την μια και μοναδική.

  1. Ευχαριστώ

Ο προάγγελος της ευτυχίας είναι η ευχαρίστηση. Αναγνωρίστε το καλό στη ζωή σας και καλωσορίστε το. Αποδεχτείτε τα δώρα που σας δίνει η ζωή στην καθημερινότητά σας. Ένα ωραίο πρωινό, η λιακάδα ή η βροχή, λίγος ελεύθερος χρόνος, ο σύντροφός σας ή τα παιδιά σας, ένα ωραίο γεύμα, μία έξοδος, λίγη ξεκούραση… Άπειρα μικρά στιγμιότυπα στην καθημερινότητα που αν τα αναγνωρίσουμε και τα απολαύσουμε αρκούν για να αποτελέσουν ένα μεγάλο άθροισμα που θα μας κάνει ευτυχισμένους.

Η ευτυχία κρύβεται στα απλά, τα καθημερινά, τα μικρά, τα προσωπικά. Η ευτυχία - ίσως τελικά είναι στο χέρι μας και είναι πιο εύκολη η κατάκτησή της απ’ ότι νομίζουμε.

 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Διαβάστε περισσότερα...

ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Πόσες πιθανότητες έχουν: ένας λευκός κι ένας μαύρος να γίνουν ομοιόχρωμοι, ένας έξυπνος κι ένας ηλίθιος να συνεννοηθούν, ένας νάνος κι ένας γίγαντας να κάνουν την ίδια καριέρα στο Μπάσκετ;

Διαβάστε περισσότερα...

Πρώτη μέρα στο σχολείο…

21616617 755731537968483 1972437268 o

 

 

11 Σεπτεμβρίου, ημέρα αγιασμού, ημέρα έναρξης και επίσημα της σχολικής χρονιά 2017-2018. Αναστάτωση, αγωνία, ανυπομονησία από εκπαιδευτικούς, γονείς και κυρίως από μαθητές.Μαθητές που αλλάζουν σχολείο, μαθητές που αλλάζουν δάσκαλο, μαθητές που αλλάζουν, μεγαλώνοντας, στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα πράγματα, μαθητές που θ’ αλλάξουν το καθημερινό τους χαλαρό πρόγραμμα με ένα πιο αυστηρό, γεμάτο υποχρεώσεις, κυρίως όμως μαθητές με μάτια και αυτιά ανοιχτά, με καρδιά πλούσια σε συναισθήματα και με ένα μυαλουδάκι σαν πλαστελίνη, εύπλαστο . Πόσα συναισθήματα κρύβει αυτή η θαυμαστή μέρα. Όλα τα παιδιά , χαρούμενα και λίγο διστακτικά , γεμίζουν τις σχολικές αυλές. Καινούρια σχολική χρονιά! Από τη 1η Σεπτεμβρίου , όλοι οι διευθυντές και οι εκπαιδευτικοί των σχολείων φροντίζουν όλα να είναι έτοιμα γι αυτήν την ημέρα υποδοχής. Οι γονείς προετοιμάζουν τα παιδιά τους για το καινούριο ξεκίνημα. Σημαντικό στοιχείο που θα βοηθήσει οι ευχές αυτής της ημέρας να γίνουν πραγματικότητα είναι η συνεργασία. Ας φροντίσουμε αυτή η αγωνία που νιώθουμε εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές , να μετατραπεί σε δημιουργία με θετική ενέργεια και πολλή αγάπη.

 

Καλή σχολική χρονιά.

Αγλαΐα Σταθώρου

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

Προσκόλληση – άγχος του αποχωρισμού

ΠροσκΟλληση – Αγχος του αποχωρισμοΥ../../Downloads/Unknown-2

Η προσκόλληση είναι το φαινόμενο, κατά το οποίο το παιδί αναπτύσσει ισχυρό συναισθηματικό δεσμό με την μητέρα ή με το κύριο πρόσωπο φροντίδας (τροφό).  Η διαδικασία της προσκόλλησης ξεκινά ήδη από τον 7ο μήνα της ζωής του παιδιού και ο τρόπος με τον οποίο αυτή αναπτύσσεται, καθορίζει ακόμα και την ενήλικη ζωή του ατόμου. Ως απόρροια της προσκόλλησης εμφανίζεται το άγχος του αποχωρισμού, όπου το παιδί φοβάται και ανησυχεί μήπως τυχόν η μητέρα το εγκαταλείψει ή φύγει.

Το άγχος του αποχωρισμού είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού, που συμβαίνει σε όλα τα βρέφη και η οποία κορυφώνεται από τον 13ο  μέχρι τον 18ο μήνα μετά την γέννηση ενός παιδιού και ύστερα υποχωρεί σταδιακά. Συνήθως, μετά το πέρασμα και του τρίτου έτους, το άγχος του αποχωρισμού εξαλείφεται και πλέον τα παιδιά μπορούν να βρεθούν με ξένα πρόσωπα και μακριά από την μητέρα, χωρίς να διαμαρτύρονται.

Ωστόσο, το παρατεταμένο άγχος του αποχωρισμού, που επεκτείνεται και σε μεγαλύτερες ηλικίες, προκαλεί ανησυχία τόσο στο πρόσωπο φροντίδας του εκάστοτε παιδιού, όσο και στο ίδιο το νήπιο. Στα πλαίσια της αγχογώνου διαδικασίας, το παιδί είναι πιθανό να εκδηλώσει ήπιας μορφής διαμαρτυρίες, όπως το να αρνηθεί να πάει στο σχολείο ή να μείνει στο σπίτι ενός φίλου του κλπ, αλλά και έντονης μορφής παρορμήσεις, όπως το να μένει συνεχώς κοντά στην μητέρα του, από φόβο μην πάθει τίποτα ή την χάσει. Αυτού του είδους η σχέση παιδιού-μητέρας χαρακτηρίζεται σχέση υπερεξάρτησης ή αλλιώς σχέση ανασφαλούς προσκόλλησης.

Η ανασφαλής προσκόλληση είναι απόρροια λανθάνουσας μητρικής αγάπης, κατά την οποία η μητέρα ή το πρόσωπο φροντίδας δεν ικανοποιούν τις ανάγκες του παιδιού (βιολογικές και συναισθηματικές), με συνέπεια τα παιδιά να νιώθουν ανασφάλεια και αβεβαιότητα ακόμα και όταν η μητέρα τους βρίσκεται κοντά τους. Υπάρχει ακόμα και η περίπτωση μητρικής αγάπης, όπου οι γονείς σπεύδουν να ικανοποιήσουν σε υπερβολικό βαθμό (υπερπροστατευτικοί γονείς) τις ανάγκες του παιδιού, με συνέπεια τη δημιουργία ατόμων δίχως βούληση, ατόμων εξαρτημένων από τις ανάγκες και απόψεις των άλλων.

Απώτερος στόχος λοιπόν του κάθε γονιού οφείλει να είναι η δημιουργία ανεξάρτητων προσωπικοτήτων, η δημιουργία παιδιών που νιώθουν ασφάλεια, που έχουν την ικανότητα αυτοελέγχου και ανίχνευσης του κόσμου γύρω τους. Για να επιτευχθεί αυτό, δεν απαιτούνται ακραίες μορφές γονεϊκής αγάπης (αδιαφορία,καταπίεση), αρκεί μόνο η έλλογα γονεϊκή έκφραση αγάπης, η οποία συνδυάζει την ζεστασιά με την αυστηρότητα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο γονιός θέτει κανόνες και όρια σε λογικά πλαίσια, είναι δεκτικός στην επικοινωνία με το παιδί του, του δίνει πρωτοβουλίες και δεν αδιαφορεί.

Είναι το παιδί μας αυτόνομο;

Σε πρώτη φάση για να καταφέρει το παιδί να αυτονομηθεί, πρέπει αρχικά να προσκολληθεί στο πρόσωπο φροντίδας, μέσα από δεσμούς αγάπης, καθώς η μητέρα είναι εκείνη που θα θέσει τις βάσεις επικοινωνίας του παιδιού με τον κόσμο γύρω του. Είναι ακόμα σημαντικό να αναφερθεί, ότι η άμεση ικανοποίηση των αναγκών του παιδιού γίνεται μόνο κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής του, απαγορεύεται να συνεχίζεται και στα αμέσως επόμενα χρόνια. Από το δεύτερο έτος και μετά πρέπει να ενισχύεται η αυτονομία του παιδιού με τους εξής ακόλουθους τρόπους:

  1. Η ανεξαρτησία δίνεται σταδιακά και με ηρεμία. Δεν καταπιέζουμε το παιδί, ούτε του προσφέρουμε απλόχερα τα πάντα.
  2. Φέρνουμε το παιδί σε επαφή με ξένα πρόσωπα, ώστε να εξοικειωθεί με τους γύρω του.
  3. Καλό είναι να αφήνουν το παιδί οι γονείς με κάποιο πρόσωπο εμπιστοσύνης κατά διαστήματα (πχ. γιαγιά,θεία κλπ.),αφού πρώτα το παιδί έρθει σε επαφή με αυτά τα άτομα λίγες ώρες πιο πριν για να συνηθίσει την παρουσία τους.
  4. Καθώς το παιδί μεγαλώνει ενισχύουμε τις συναναστροφές του με φίλους, το αφήνουμε για παράδειγμα να κοιμηθεί στο σπίτι ενός φίλου του.
  5. Προωθούμε την συμμετοχή του σε οργανωμένες παιδικές ομάδες, όπως κάποιο άθλημα, ωδείο, θεατρική ομάδα ή άλλου είδους εξωσχολικές δραστηριότητες.
  6. Ζητάμε πάντα την γνώμη του σε θέματα, που αφορούν το ίδιο το παιδί π.χ. «θα ήθελες να με βοηθήσεις να επιλέξουμε, σε ποιο άθλημα θα ήθελες να συμμετέχεις;».
  7. Ενισχύουμε την συμμετοχή των παιδιών σε κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως είναι οι παιδικές θεατρικές παραστάσεις ή κάποιο παιδικό έργο στο σινεμά ή παιδικά πάρτυ.
  8. Στην περίπτωση που το παιδί αρνείται να αποχωριστεί την μητέρα ή τροφό για να πάει στο σχολείο ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα, φροντίζουμε αρχικά να συζητήσουμε μαζί του εάν υπάρχει κάτι που το φοβίζει στο να πάειγια παράδειγμα στο σχολείο και τι είναι αυτό (είναι σημαντικό να ακούμε τα παιδιά μας).
  9. Βοηθάμε το παιδί να αναπτύξει δεξιότητες για να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά το φοβικό αντικείμενο.Για παράδειγμα εάν το φοβικό αντικείμενο είναι το σχολείο του, προτείνουμε να σκέφτεται κάτι θετικό, κάθε φορά που φοβάται, όπως είναι ένα αγαπημένο του παιχνίδι ή το γεγονός ότι έχει αποκτήσει νέους φίλους .
  10. Δίνουμε στο παιδί με λόγια να καταλάβει ότι εμείς είμαστε εδώ για να το βοηθήσουμε εάν συμβεί κάτι.
  11. Φέρνουμε το παιδί σταδιακά σε επαφή με το φοβικό αντικείμενο για να διαπιστώσει τελικά ότι είναι ακίνδυνο. Εάν το φοβικό αντικείμενο είναι και πάλι το σχολείο, καλό θα ήταν πριν ξεκινήσει η σχολική χρονιά να το πάμε στον σχολικό χώρο, να του δείξουμε το μέρος. Εάν είναι εφικτό, μπορούμε να συνεννοηθούμε με την δασκάλα, να περιεργαστούμε τους χώρους μαζί με το παιδί, έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα να νιώσει πιο οικεία, καθώς ο φόβος για το άγνωστο δεν  θα υπάρχει πια.
  12. Να εξηγήσουμε στο παιδί με λόγια, ότι το φοβικό αντικείμενο (στην περίπτωσή μας το σχολείο) δεν είναι επικίνδυνο, αλλά αντίθετα του εξηγούμε ότι έχει να κερδίσει πολλά μέσα από αυτό (λέμε με λόγια τι του προσφέρει το σχολείο πχ. φίλους, γνώσεις, παιχνίδια κλπ).
  13. Κάθε φορά που βεβαιώνουμε στο παιδί ότι θα επιστρέψουμε να το πάρουμε, όπως είναι φυσικό, διευκρινίζουμε την ώρα που θα πάμε να το πάρουμε. Επειδή τα παιδιά δεν γνωρίζουν να χειρίζονται το ρολόι λέμε πχ. «Θα έρθω να σε πάρω μετά το φαγητό, ή θα επιστρέψω μετά τον μεσημεριανό σου ύπνο». Πρέπει να είμαστε συνεπείς σε αυτό που θα πούμε, πρέπει να προσπαθούμε να το τηρούμε. Εάν είμαστε εμείς συνεπείς θα είναι και τα παιδιά.
  14. Αποφεύγουμε να φεύγουμε κρυφά την ώρα που το παιδί κοιμάται. Προτιμάμε να το ενημερώνουμε για την πιθανή απουσία μας.
  15. Στην περίπτωση που το άγχος του αποχωρισμού δεν υποχωρεί εύκολα, δίνουμε στο παιδί κάποιο αντικείμενο πχ. ένα μαντίλι ή αρκουδάκι, που να θυμίζει την μητέρα του για το διάστημα που είναι μακριά από αυτήν.Σταδιακά αποσύρουμε το αντικείμενο.
  16. Δεν αγνοούμε το παιδί, του δίνουμε πρωτοβουλίες, το ακούμε, δεν ενδίδουμε σε κλάματα και πιθανούς ηθικούς εκβιασμούς του παιδιού (πολλές φορές το κάνουν για να τραβήξουν την προσοχή), ακολουθούμε τους κανόνες και τα όρια που έχουμε θέσει.

../../Downloads/Unknown

 

 

 

 

Ενδεικτική βιβλιογραφία:

  •  Ι.Ν.Παρασκευόπουλος,MartinHerbert
  • CharlesWenar, PatriciaK. Kerig.(2000).Εξελικτική ψυχοπαθολογία. Από τη βρεφική ηλικία στην εφηβεία. Εκδόσεις

Σύμβουλος ψυχικής υγείας,CBT ψυχοθεραπεύτρια,  MScΣχολική ψυχολογία Περπερή Νικολέττα

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΚΟ, μπορούν να είναι αποτελεσματικότερες από την κυβερνητική δράση;

            Χαρακτηριστικό της κουλτούρας μεταξύ της νεολαίας σήμερα αποτελεί η συμμετοχή σε εθελοντικές οργανώσεις και στις δράσεις αυτών. Οι οργανώσεις αυτές καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων και ενδιαφερόντων ικανά να καλύψουν τις προτιμήσεις κάθε ατόμου. Χωρίς ηλικιακά κριτήρια κι από εθελοντικές δράσεις συλλογής τροφίμων για τους έχοντες ανάγκη μέχρι προγράμματα χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή ένωση, όπως τα Erasmus+, οι οργανώσεις αυτές έχουν καταφέρει να καλύπτουν τα κενά των κυβερνητικών πολιτικών σε μία προσπάθεια επίτευξης συγκεκριμένων στόχων.

             Όλα ξεκινούν από την εξεύρεση κάποιας έλλειψης της κυβερνητικής πολιτικής. Πάνω σε αυτές τις ελλείψεις, λοιπόν, το έργο των ΜΚΟ θεωρείται αναγκαίο και τις περισσότερες φορές απαραίτητο. Οι δράσεις αυτές μπορεί να είναι εκπαιδευτικού χαρακτήρα - ευρωπαϊκά προγράμματα, προγράμματα κατάρτισης, κλπ-, βοηθητικού χαρακτήρα - συλλογή τροφίμων, ρούχων, ειδών πρώτης ανάγκης  για άτομα χρήζοντα βοηθείας, αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες-,  ενημερωτικού χαρακτήρα - ημερίδες και συνέδρια για ενημέρωση, νεανική επιχειρηματικότητα και ευκαιρίες, κλπ.

             Γενικά, οι ΜΚΟ χαρακτηρίζονται από ελευθερία δράσης οπότε ο τρόπος δραστηριοποίησης τους και η θεματολογία εξαρτάται κάθε φορά από τις επιδιώξεις, τον στόχο και τα άτομα που τις απαρτίζουν. Τελικά, λόγω των πιο απλών διαδικασιών λειτουργίας που ακολουθούν οι ΜΚΟ είναι ευκολότερο να κριθούν αποτελεσματικότερες από το κράτος που συχνά κινείται βραδύτερα λόγω γραφειοκρατικών διαδικασιών, ιεραρχίας και αλυσίδων διαταγών και το έργο τους αντί να είναι βοηθητικό, στοχευμένο και εύκολα πραγματοποιήσιμο καταλήγει να χάνει την αρχική του αξία.

            Μπορεί να φαίνεται απλουστευμένο ή ουτοπικό, αλλά τις περισσότερες φορές οι δράσεις των ΜΚΟ καταφέρνουν να βοηθούν την εκάστοτε πληθυσμιακή μονάδα αναφοράς. Η αρωγή, η ενημέρωση και η μάθηση θεωρούνται αρετές γι αυτά τα άτομα που έχουν ως κύρια αρχή τους την ανταποδοτικότητα. Ο καθένας μπορεί πολύ εύκολα να δημιουργήσει μία άτυπη ομάδα και να οργανώσει δράσεις σε όποια θεματική ενότητα τον ενδιαφέρει.

            Συγκεκριμένα, και σχετικά με το ερώτημα εάν μπορούν να είναι αποτελεσματικότερες από την κυβερνητική πολιτική η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Μία δράση ή μία αλυσίδα δράσεων από άτυπους ή τυπικούς φορείς είναι πολύ ευκολότερα πραγματοποιήσιμη από ΜΚΟ από ότι από πολιτικά κόμματα και κυβερνήσεις. Η κυβερνητική αρωγή αν και τις περισσότερες φορές αναγκαία, θεωρείται πάντα χρωματισμένη και πάντα λαμβάνεται υπόψη ο σκοπός και στόχος πίσω από τις δράσεις. Αντίθετα, οι ΜΚΟ δεν χαρακτηρίζονται από τέτοιες πρακτικές, έχουν ως στόχο την βελτίωση του κοινωνικού συνόλου και την βοήθεια σε οποιονδήποτε μπορεί να την αναζητεί.

            Παρόλ' αυτά, οι ΜΚΟ συγκεντρώνουν αρνητική απήχηση από πολύ κόσμο. Οι δράσεις τους συχνά θεωρούνται επιφανειακές και διερευνώνται τυχόν υστεροβουλίες. Σίγουρα, στις σύγχρονες κοινωνίες η απλή ανταπόδοση κινεί υποψίες και δευτερεύοντα κίνητρα αλλά τελικά αυτό που πρέπει κανείς να διερωτάται είναι αν όντως οι δράσεις αυτές βοηθούν κόσμο ή όχι. Πάντα θα υπάρχουν δεύτερες σκέψεις και καχυποψίες σε όλες τις εκφάνσεις των δράσεων και από όλους του φορείς - είτε κρατικοί είτε όχι - το σημαντικό θεωρείται πάντα το αποτέλεσμα και κατά πόσο αυτό ήταν θετικό ή αρνητικό.



Κουμποτή Αντωνία,

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS