ΡΟΗ 24/7:

ΘΕΣΕΙΣ - ΑΠΟΨΕΙΣ

Οσα πρέπει να γνωρίζουμε σχετικά με το PSA


Τι είναι το PSA;

Το PSA ή Ειδικό Προστατικό Αντιγόνο, όπως λέγεται στα ελληνικά, είναι μια πρωτεΐνη που παράγεται στον προστάτη αδένα και μπορεί να ανιχνευθεί και να μετρηθεί στο αίμα του ανθρώπου. Εκκρίνεται σε χαμηλά επίπεδα από τον φυσιολογικό προστάτη, ενώ η τιμή του αυξάνεται σε διάφορες καλοήθεις διαταραχές του προστάτη και κυρίως στον καρκίνο του προστάτη. Η μέτρηση του PSA μπορεί να συμβάλει στην πρώιμη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη και να πραγματικά να σώσει τη ζωή κάποιων ανδρών στους οποίους ο καρκίνος έχει επιθετική συμπεριφορά. Πάντοτε το PSA πρέπει να αξιολογείται σε συνδυασμό και με άλλα στοιχεία, όπως η κλινική εξέταση και ο υπερηχογραφικός έλεγχος.

Όσο χαμηλότερο είναι το PSA τόσο το καλύτερο

Τα χαμηλά επίπεδα PSA (κάτω από 4 ng/ml) αποτελούν ισχυρή ένδειξη ότι ένας άνδρας δεν πάσχει από καρκίνο του προστάτη. Τιμές PSA πάνω από αυτό το όριο (λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη και την ηλικία του ατόμου, καθώς το PSA αυξάνει σε μεγαλύτερες ηλικίες) μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία καρκίνου και απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν το PSA, επομένως μια μεμονωμένη μέτρηση δεν είναι αρκετή για να θέσει τη διάγνωση καρκίνου, ακόμη κι αν τα επίπεδα είναι υψηλά. Σε αυτήν την περίπτωση ο θεράπων Ιατρός μπορεί να συστήσει επιπλέον εξετάσεις, όπως λόγου χάρη βιοψία του προστάτη, για να αποκλείσει την πιθανότητα καρκίνου.

«Ψευδώς θετικές» τιμές είναι πιθανές

Διάφορες καλοήθεις αιτίες, όπως το οίδημα του προστάτη λόγω φλεγμονής, ένας τραυματισμός στην περιοχή του περινέου και η πρόσφατη εκσπερμάτιση αποτελούν αιτίες αύξησης του PSA. Επίσης, η υπερπλασία του προστάτη, μια πολύ συχνή κατάσταση σε άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, αυξάνει τα επίπεδα του PSA. Συχνά σε υπόνοια φλεγμονής, ο θεράπων Ιατρός προχωρά σε θεραπεία και ελέγχει εκ νέου το PSA, για να διαπιστώσει αν η τιμή του έχει ελαττωθεί.

Ορισμένοι παράγοντες κινδύνου πρέπει να συνεκτιμώνται

Αν η τιμή του PSA είναι υψηλή πρέπει να αξιολογούνται και ορισμένα επιπρόσθετα στοιχεία, όπως η ηλικία (ο κίνδυνος καρκίνου αυξάνεται με την ηλικία) και το οικογενειακό ιστορικό (άνδρες με συγγενείς πάσχοντες από καρκίνο του προστάτη έχουν αυξημένες πιθανότητες να νοσήσουν και οι ίδιοι). Αν ο κίνδυνος νόσησης από καρκίνο του προστάτη δεν είναι υψηλός και εφόσον η κλινική εξέταση και ο υπέρηχος δεν είναι επιβαρυντικοί, τότε το πιθανότερο είναι η μέτρηση του PSA να επαναληφθεί σε λίγους μήνες, πριν προχωρήσει κανείς σε επεμβατικές εξετάσεις όπως η βιοψία.

Οι περισσότερες βιοψίες είναι αρνητικές για καρκίνο του προστάτη

Μεγάλες έρευνες, με χιλιάδες συμμετέχοντες, έδειξαν ότι περίπου στο 75% των βιοψιών σε άνδρες με αυξημένο PSA, δεν υπήρχε καρκίνος στον προστάτη. Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει την αξία που έχει η εκτίμηση όλων των διαθέσιμων διαγνωστικών μέσων πριν προχωρήσει κανείς σε μια εξέταση όπως η βιοψία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η βιοψία του προστάτη είναι μια εξειδικευμένη, επεμβατική και ακριβή εξέταση, που γεμίζει με άγχος τον εξεταζόμενο και τον εκθέτει σε κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών.

Οι ειδικοί δεν συμφωνούν σε ποια ηλικία πρέπει να ξεκινά ένας άνδρας τη μέτρηση του PSA

Ορισμένοι επιστήμονες προτείνουν τη μέτρηση του PSA όταν εμφανιστούν συμπτώματα από το ουροποιητικό (νυκτερινή συχνουρία, δυσκολία στην ούρηση κλπ.). Άλλοι πιστεύουν ότι αν περιμένουμε τόσο πολύ τότε για κάποιους άνδρες ίσως να είναι αργά. Η Ελληνική Ουρολογική Εταιρία (σε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ουρολογική Εταιρία) συνιστά την πρώτη μέτρηση στην ηλικία των 50 (και για όσους έχουν οικογενειακό ιστορικό καρκίνου στον προστάτη στην ηλικία των 45), ενώ πρέπει να ελέγχονται και οι άνδρες που σε προηγούμενο έλεγχο είχαν τιμή PSA πάνω από 1 ng/ml στην ηλικία των 40. Οι διαφωνίες στην επιστημονική κοινότητα υποδεικνύουν ότι το PSA δεν είναι ιδανικός δείκτης για τη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη, όμως προς το παρόν δεν υπάρχει άλλη εξέταση που να το υποκαθιστά.

Υγιείς άνδρες άνω των 75 ετών μπορούν να σταματήσουν να μετρούν τακτικά το PSA

Οι οδηγίες υποστηρίζουν ότι οι άνδρες που έχουν φτάσει τα 75 έτη, χωρίς να έχουν ευρήματα από την κλινική εξέταση και συμπτώματα από το ουροποιητικό σύστημα, και οι οποίοι έχουν φυσιολογική τιμή PSA για την ηλικία τους, μπορούν να σταματήσουν να το μετράνε. Γενικά είναι παραδεκτό ότι η μέτρηση του PSA συστήνεται σε άτομα με προσδόκιμο επιβίωσης πάνω από 10 έτη.

Ο ρυθμός αύξησης του PSA είναι σημαντικός

Ο θεράπων Ιατρός μπορεί να εκτιμήσει το ρυθμό με τον οποίο αυξάνεται το PSA σε διαδοχικές μετρήσεις και εφόσον είναι απαραίτητο να προτείνει περαιτέρω έλεγχο για τη διάγνωση καρκίνου του προστάτη. Συνεπώς, η αύξηση του PSA δεν είναι απαραίτητα ανησυχητική, αν δεν ξεπερνά ορισμένα όρια.

Είναι λοιπόν φανερό ότι ο έλεγχος του PSA πρέπει να γίνεται μετά από κατάλληλη επικοινωνία και καθοδήγηση από το γιατρό σας. Αυτός μπορεί να καθορίσει την ηλικία έναρξης και τα μεσοδιαστήματα των ελέγχων, να αξιολογήσει τα επίπεδα του PSA, ανάλογα με την ηλικία, το ιστορικό και την κλινική εικόνα και να συντονίσει τον περαιτέρω έλεγχο όποτε είναι απαραίτητος.

https://www.health.com

https://www.mayoclinic.org

https://www.medicinenet.com

Διαβάστε περισσότερα...

Το Δοξαστικό του Σεπτέμβρη. (Χρονογράφημα)

Το     Δοξαστικό του Σεπτέμβρη.

(Χρονογράφημα)                                                                                                                                          

   Μη παραπονιέσθε, να ξεπρόβαλε και ο Σεπτέμβρης!

Ευτυχώς, όχι μελαγχολικός. ‘Ολο κι ‘ολο το Καλοκαίρι οι τελευταίες 15 ημέρες του Αυγούστου κι όσες ευαρεστηθεί ο Σεπτέμβρης, αλλά Φθινοπωρινές όμως και τελειώσαμε με το Καλοκαίρι! Πολλοί τον θεωρούν τον πιο μισητό μήνα του έτους! Και γιατί παρακαλώ , τι του λείπει δηλαδή. Γιατί τελειώνουν οι διακοπές?Οι μαζικές εννοείται. Γιατί ανοίγουν τα σχολεία και κάθε κατεργάρης στον μπάγκο του? ¨Όμως διακοπές δύναται   να κάνει ο καθένας οποτεδήποτε στην διάρκεια του χρόνου. Γιατί το αλώνισμα του σίτου είναι διασκεδαστικό?? Γιατί τα φρούτα είναι μοναδικά? Για τις γιορτές? Εδώ συμφωνώ. Το Πάσχα του Καλοκαιριού είναι το κάτι άλλο σ΄ ολόκληρη την επικράτεια, δηλαδή ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Αν   θεωρήσουμε το θέμα κοινωνικοοικονομικά το Καλοκαίρι, ο Τουρισμός λυσσαλέα μάχεται να κερδίσει το μεγαλύτερο ποσοστό από την τουριστική μεσογειακή πίττα της τουριστικής ανάπτυξης. Ποιοι άλλοι αγωνιούν και μάχονται για το Καλοκαίρι που ξεροψήνονται από την αφόρητη ζέστη και αδρανούν ψυχοπνευματικά και εναγωνίως αναζητούν ένα σημείο δροσιάς και ξεκούρασης? Και μη μου πειτε πως το Καλοκαίρι τα πάντα λειτουργούν ρολόι! Τα πάντα ατονούν από την κρατική μηχανή μέχρι τον τελευταίο εργάτη που αμύνεται ηρωικά στους καύσωνες που καταστρέφουν τη σοδειά του και στον λίβα που τον συντρίβει κυριολεκτικά. Παρ΄όλα ταύτα θεωρούν το Καλοκαίρι, την καλύτερη εποχή. Απόψεις βέβαια! Το μυστικό είναι ότι το Καλοκαίρι έχει ελευθερία , και ο Έλληνας για την ελευθερία του θυσιάζεται, ενώ το Φθινόπωρο, έχει συμβολικές ενάρξεις, αφετηρίες, προοπτικές, στόχους , οργάνωση. ΄Ομως ο Σεπτέμβρης έχει και τις γιορτές του, με κύρια την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Παρ ΄όλα ταύτα ο μήνας Σεπτέμβρης, ο έβδομος του Ρωμαικού και ο έννατος του Γρηγοριανού ημερολογίου ήλθε, είναι εδώ. Είναι η αρχή της Ινδίκτου κατά τους Ρωμαίους και πληρωμής φόρου ονομαζομένου(indictio), ο Ινδικτιώνας.

Η Εκκλησία μας σαν ζων οργανισμός, κάνει την έναρξη του εκκλησιαστικού έτους. Ανασκουμπώνεται δηλαδή κι αυτή. Που θα πάει θα βελτιωθεί το ήθος των ορθοδόξων χριστιανών. Δεν θα είναι του φαίνεσθαι , αλλά του είναι!!! Κι ο χριστιανός θα είναι πλέον ο άνθρωπος της αρετής και της φιλανθρωπίας ! Αν και ο 20ος αιώνας που πέρασε σκότωσε την φιλανθρωπία με δύο μεγάλους παγκοσμίους πολέμους και ο νυν με συνεχείς μικρότερους!! Τούτο γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν σκοτώσει την ευπορία των συνανθρώπων τους έχοντας αποκτήσει με θεμιτά και αθέμιτα μέσα την ευπορία που στερούνται οι άλλοι!! ΄Υστερα τρέχουν για αλληλεγγύη   για να δείξουν τον ανθρωπισμό τους. Μα, αγαπητοί μου ανθρωπισμός είναι η συμφιλίωση και ο σεβασμός ανθρώπου προς άνθρωπο, όπως παιδεία είναι η άμυνα του ανθρώπου κατά της βαρβαρότητος και της χυδαιότητος. Τον Σεπτέμβρη έχουμε ακόμη ένα πολύ σημαντικό γεγονός , την έναρξη της καινούργιας χρονιάς στην παιδεία. Οφείλουμε να χαιρόμαστε για το γεγονός και όχι να οικτίρουμε τους εαυτούς μας γι αυτό και οι γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές ολων των βαθμίδων. Και αν δεν χαίρονται οι μαθητές πάλι εμείς είμαστε υπαίτιοι.. Οι γονείς μετέδωσαν την άρνηση και την δυσφορία. Ο Μένανδρος από τα βάθη των αιώνων αναφωνεί¨.’’αναφαίρετο κτήμα του ανθρώπου είναι η παιδεία’’ και ο Πλάτων λέγει¨.Η παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος για τους ανθρώπους’’, ‘’η δύναμη που καλλιεργεί την ψυχή’’. !!! ΄Ετσι αισιόδοξα βλέπουμε τους νεοσσούς, τα παιδιά και τους εφήβους της παιδείας μας όλους στο προσκλητήριο του Σεπτέμβρη. Αρχίζουν το καινούργιο ταξίδι της μάθησης με όλους τους κώδικες , ,τις ρυθμίσεις , τις αναφορές και τους κανονισμούς και είμαστε σίγουροι ότι το ταξίδι θα είναι με ούριο άνεμο με τους δασκάλους όλων των βαθμίδων, με διάθεση ,όνειρο και στοχασμό που θα γίνουν φάροι και δρομοδείχτες στην πορεία τους. Ακόμη πιστεύουμε πως οι δάσκαλοι θα σταθούν στο μεγαλείο του εσωτερικού   πλούτου της ψυχής παρά στην κατάκτηση της ύλης! Παρ ότι τους ταλαιπωρούν στην αμοιβή τους τους μεταθέτουν κάθε χρόνο σαν τσιγγάνους σε διάδορα σχολεία και άλλλα φοβερά.Υπάρχουν όμως και κάποιοι (ευτυχώς ελάχιστοι) που σέρνονται μόνο για το πενιχρό αντίτιμο της εργασίας των, χωρίς ενδιαφέρον και δεν είναι υποχρεωτικά   οι πιο ηλικιωμένοι, τυπική προσφορά από ερημικές ψυχές στα χωράφια της παιδείας!!!!!Δεν ανοίγουν δρόμους, δεν έχουν την χαρά της επικοινωνίας , χωρίς ψυχοπνευματικές εφεδρείες, για δαπάνες πνευματικές! Αυτοί είναι ελάχιστοι ευτυχώς.Είμαστε βέβαιοι ότι η πλειονότης των εκπαιδευτικών μας είναι άριστοι, αφοσιωμένοι στο έργο τους, στην διδασκαλία για την επίτευξη της εκπαίδευσης που σκοπό έχει την αγωγή και μ αυτήν να φθάσωμεν στην πραγματική Παιδεία, που είναι το ζητούμενο.. ΄Ετσι οι νέοι μας θα διασφαλίσουν την νοητική και ψυχική καλλιέργεια που αρμόζει στον ΆΝΘΡΩΠΟ.Τι λέτε , συμφωνείτε , ότι ο Σεπτέμβρης είναι ο καλύτερος ή έστω ένας από τους καλύτερους μήνες του έτους?

                                                                  ΄Αννα Τσουκαλά Κουφού.

                                                             Τακτικό μέλος ΕΛΒΕ.

Διαβάστε περισσότερα...

Τι δεν μάθαμε από την κρίση

Τι δεν μάθαμε από την κρίση

Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

Τον Μάρτιο του 2018 πληρώθηκαν συνολικά 4.492.712 συντάξεις, από τις οποίες 2.850.957 κύριες, 1.234.686 επικουρικές και 407.069 μερίσματα. Η μηνιαία δαπάνη που κατέβαλαν τα Ταμεία ξεπέρασε τα 2,3 δισ. ευρώ (2.313.932.987,78 €).

Τα στοιχεία, εδώ, είναι από την τελευταία αναρτημένη έκθεση του Υπουργείου Εργασίας. Δείτε μερικά ανατριχιαστικά ντοκουμέντα.

Συνταξιούχοι ΓΗΡΑΤΟΣ

(26-50 ετών): 10.220 άτομα

(51-55 ετών): 37.818 άτομα

(55-60 ετών): 105.523 άτομα

(60-65 ετών): 237.660 άτομα

Δηλαδή, 391.221 άτομα παίρνουν σύνταξη ΓΗΡΑΤΟΣ, με τους μεγαλύτερους από αυτούς να είναι δύο χρόνια μικρότεροι από την ηλικία στην οποία συνταξιοδοτούνται οι δανειστές «κουτόφραγκοι»! Προσθέστε τις 93.207 συντάξεις θανάτου που δίδονται σε δικαιούχους κάτω των 65 ετών, και φτάνουμε στον αριθμό των 484.428 συντάξεων που απλώς ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΔΟΝΤΑΙ! Στον αριθμό ΔΕΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ οι συντάξεις αναπηρίας (218.458 συνολικά) ούτε οι 7.414 συντάξεις που δίδονται για άλλους λόγους (τιμητικές, τέκνα στρατιωτικών και αστυνομικών πεσόντων κατά την τέλεση του καθήκοντός τους κ.λπ.). Μιλάμε μόνο για συντάξεις που δόθηκαν σε υγιέστατους και παραγωγικούς ηλικιακά πολίτες, απλώς και μόνο επειδή υπήρξαν τα χαϊδεμένα παιδιά του συστήματος –όλοι πρώην εργαζόμενοι του Δημοσίου, των ΟΤΑ, των ΔΕΚΟ και μερικών ευνοημένων ψηφοπαραγωγικών συντεχνιών.

Πόσο κοστίζουν στον φορολογούμενο οι νεότατοι «γέροντες» του ασφαλιστικού συστήματος; Η έκθεση του Υπ. Εργασίας αποφεύγει να το πει ευθέως. Μπορούμε όμως να το υπολογίσουμε πολλαπλασιάζοντας τον μέσο όρο κάθε κατηγορίας επί τον αριθμό των δικαιούχων και προσθέτοντας τα γινόμενα. Είναι λίγο μπελαλίδικο, αλλά το έκανα ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι των διακοπών εν μέσω εορτάζουσας φύσης και πενθούντων ανθρώπων: 550 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα χονδρικώς. 549.020.388,08 ευρώ για την ακρίβεια δόθηκαν τον μήνα Μάρτιο σε συντάξεις που ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ καν! Σχεδόν 6,6 δισ. τον χρόνο!

Περισσότερα απ’ όσα φέρνουν στα ταμεία του κράτους ο ΕΝΦΙΑ και ο φόρος νομικών προσώπων μαζί! Για όποιον δεν το κατάλαβε, θα μπορούσαμε να καταργήσουμε εντελώς και τον ΕΝΦΙΑ και τον φόρο νομικών προσώπων και να μας περισσεύει 1,4 δισ. ευρώ περίπου κάθε χρόνο, αν το πελατειακό σύστημα δεν ανακάλυπτε την έννοια της πρόωρης συνταξιοδότησης. Για να μην σκεφτούμε πόσα πυροσβεστικά αεροπλάνα αγοράζαμε με αυτά τα λεφτά, πόσα νοσοκομεία, πόσους δρόμους και πόσα έργα υποδομής θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει.

Μερικά άλλα στοιχεία του συνταξιοδοτικού είναι πολύ ενδιαφέροντα. Παρά τις μειώσεις, υπάρχουν ακόμα 87 άντρες και 127 γυναίκες που παίρνουν ΜΗΝΙΑΙΑ σύνταξη πάνω από 4.000 ευρώ (4.300 περίπου κατά μέσο όρο). Υπάρχουν 900 άτομα που παίρνουν από 3.500 έως 4.000 ευρώ, 5.398 άτομα που παίρνουν από 3.000 έως 3.500 ευρώ, 10.626 άτομα που παίρνουν από 2.500 έως 3000 ευρώ, 64.381 άτομα που παίρνουν από 2.000 έως 2.500 ευρώ και 273.407 άτομα που παίρνουν από 1500 έως 2000 ευρώ τον μήνα. 3 συνταξιούχοι παίρνουν από 10 συντάξεις ο καθένας, 11 συνταξιούχοι από 9, 61 συνταξιούχοι από 8, 426 από 7, 5.163 από 6, 14.806 από 5, 64.367 από 4 και 349.956 συνταξιούχοι παίρνουν από 3 συντάξεις ο καθένας. Δεν το περιμένατε, ακούγοντας τους πολιτικούς όλων των κομμάτων να επιμένουν πώς δεν υπάρχουν πια μεγάλες συντάξεις, έτσι δεν είναι;

Τι είδους σύστημα είναι αυτό που χορηγεί 10 συντάξεις σε ένα πρόσωπο; Πόσες ζωές έζησε; Σε πόσα ταμεία κατέβαλε εισφορές; Γιατί κανένας βουλευτής δεν κατέθεσε σχετική επερώτηση; Γιατί κανένας πολιτικός –και δημοσιογράφος– δεν τολμάει να πει την αλήθεια; Διότι οι υψηλοσυνταξιούχοι είναι ο σκληρός πυρήνας του κράτους και του πελατειακού μηχανισμού: πρώην πρόεδροι, πρωθυπουργοί, βουλευτές, δικαστικοί, διοικητές οργανισμών και τραπεζών, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές. Πιστεύει κανένας πως παίρνεις σύνταξη 4.300 ευρώ από τα 50 ως ελεύθερος επαγγελματίας ή ως, υψηλόμισθος έστω, εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα; Ούτε σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Μαθαίνουμε επίσης ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι ένας μικρός ΟΗΕ αφού δίνει 18.854 συντάξεις σε υπηκόους άλλων 116 χωρών! Για παράδειγμα δίνουμε σύνταξη σε 5.266 άτομα αλβανικής υποκοότητας, σε 4.059 βουλγαρικής, σε 562 ρωσικής, σε 398 ουκρανικής, σε 463 ρουμανικής, σε 1.046 τουρκικής, σε 410 πολωνικής, σε 370 αιγυπτιακής. Και το κερασάκι στην τούρτα: 594 συνταξιούχοι (364 άντρες και 230 γυναίκες) είναι αγνώστου ηλικίας. Θα ήταν «χαριτωμένη» λεπτομέρεια αν δεν αποκάλυπτε την δομική αναπηρία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης: δίνει συντάξεις χωρίς να γνωρίζει τη βασική πληροφορία για έναν συνταξιούχο, την ηλικία του!

Ούτε ένας από τους πρόωρους συνταξιούχους δεν έχει πληρώσει αντίστοιχες εισφορές. Οι «εισφορές» του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ ήταν λογιστικές εγγραφές βασισμένες σε μισθούς που δεν είχαν καμμία σχέση με την παραγωγικότητα του εργαζόμενου ή της «υπηρεσίας» του, αλλά ούτε και με το γενικό επίπεδο μισθών της αγοράς. Όμως, ακόμα κι αν είχαν πληρωθεί αυτές οι εισφορές, πάλι δεν φτάνουν. Επιπλέον, το σύστημά μας δεν είναι ανταποδοτικό, αλλά «αναδιανεμητικό». Δεν έχεις, δηλαδή, έναν προσωπικό ασφαλιστικό κουμπαρά, που θα σου πληρώσει τη σύνταξη από εισφορές που κατέβαλες εσύ ή ο εργοδότης σου, αλλά η μία γενιά πληρώνει την προηγούμενη. Κι αυτό θεωρητικώς, διότι στην πράξη ο 65άρης του πρώην ΤΕΒΕ ή του ΙΚΑ πληρώνει τον 45άρη απόστρατο, την 35άρα μητέρα ανηλίκου και την ενδεχομένως 65άρα άγαμη «κορασίδα» η οποία ουδέποτε εργάσθηκε και ουδέποτε κατέβαλε ασφαλιστικές εισφορές. Τέλος, το ύψος κάθε σύνταξης δεν προσδιορίστηκε αναλογιστικώς αλλά αυθαιρέτως, μετά από πολιτική απόφαση.

Από που πληρώνονται όλες αυτές οι συντάξεις; Από την τσέπη του φορολογούμενου. Τα αποθεματικά των Ταμείων δεν είναι, όπως νομίζουν πολλοί, το σεντούκι από το οποίο βγαίνουν οι συντάξεις, αλλά ένας, μικρός σχετικά, λογαριασμός κίνησης, που, μάλιστα, υπάρχει όχι λόγω των ασφαλιστικών εισφορών, αλλά λόγω της γενναίας – με το ζόρι – επιχορήγησης του φορολογούμενου, καθώς, από το 1980 ήδη, το ασφαλιστικό μας σύστημα είναι ελλειμματικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2010, πριν το «κούρεμα», το ΣΥΝΟΛΟ της αξίας των ομολόγων όλων των Ταμείων, ήταν 22 δισ. ευρώ, ενώ για συντάξεις πληρώναμε περίπου 30 δισ. τον χρόνο. Δηλαδή, τα «ακούρευτα» ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, ακόμα κι αν υπήρχε μαγικός τρόπος να ρευστοποιηθούν στο 100% της αξίας τους δεν θα έφταναν ούτε για τις συντάξεις ενός 9μήνου.

Υπάρχει έστω και ένας, έχων σώας τα φρένας, που να πιστεύει ότι βγαίνει ο λογαριασμός; Υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να ξεφύγουμε από την κρίση επιμένοντας να είμαστε έθνος πρόωρων χρυσοπληρωμένων (με ποιανού λεφτά;) συνταξιούχων; Όμως το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, συνεχίζει να εθελοτυφλεί και να εξαπατά τον πολίτη, καθησυχάζοντάς τον πως με κάποιον μεταφυσικό τρόπο και λεφτά θα υπάρξουν για συντάξεις και οι φόροι θα μειωθούν. Ψάξτε στα προγράμματα όλων των κομμάτων. Δεν θα βρείτε ούτε μια αράδα προτάσεων για το ασφαλιστικό, που είναι το μεγαλύτερο, τεκτονικών ήδη διαστάσεων, πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Μόνο ευχές και περιγράμματα προθέσεων για μία μαύρη τρύπα που, κάθε χρόνο, παρά τις περικοπές, εξακολουθεί να απορροφά το 16% του ΑΕΠ της χώρας, το μεγαλύτερο στην Ε.Ε., πολύ πάνω από τον μέσο όρο της, που είναι 10,2%. (Συγκριτικά, η Κύπρος δίνει για συντάξεις το 6,2% του ΑΕΠ της και οι Κάτω Χώρες το 6,7%.)

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σήμερα, κυκλοφορούν εφημερίδες με πρωτοσέλιδα για το «πώς θα εκμεταλλευτείτε τα παράθυρα του νόμου και θα βγείτε στη σύνταξη στα 50 ή στα 52, με 25ετία.» Για το πώς θα πληρωθούν συντάξεις και παροχές υγείας σε μια σημερινή 52άρα για τα επόμενα 30 χρόνια προσδόκιμου ζωής της, όταν οι παραγωγικοί νέοι Έλληνες θα συνεχίσουν να μεταναστεύουν μαζικά, καμμιά εφημερίδα και κανένας πολιτικός δεν ενδιαφέρεται. Συνεχίζουμε το πάρτυ στο σαλόνι του Τιτανικού όταν τα νερά έχουν ήδη φτάσει στις σκάλες.

Τι δεν μάθαμε, λοιπόν, από την κρίση;

Πρώτον, να μετράμε. Αριθμούς σπάνια βλέπετε σε πολιτικά κείμενα. Μόνο καλές προθέσεις και μαγικές εικόνες.

Δεύτερον, να μιλάμε με ειλικρίνεια. Πολιτικό κόστος, γαρ. Φυσικά, παραβλέποντας το εθνικό κόστος, το οποίο εξελίσσεται σε εθνική τραγωδία.

Τρίτον, να προβλέπουμε και να σχεδιάζουμε. Διότι και τα δύο είναι διαχείριση αγαθών εν ανεπαρκεία. Κανένα κράτος, δεν είχε ούτε πρόκειται ποτέ να έχει τα μέσα για να ικανοποιήσει όλες τις επιθυμίες όλων των κοινωνικών του ομάδων. Άρα, η παρουσίαση ενός σοβαρού σχεδίου θα αφήσει κάποιους ή και όλους, ως έναν βαθμό δυσαρεστημένους. Όμως, ο σοβαρός πολιτικός αναλαμβάνει εκπαιδευτικό ρόλο εξηγώντας στο κοινό του, γιατί, για παράδειγμα, η μείωση των συντάξεων το πολύ στο 8% του ΑΕΠ είναι απαραίτητο βήμα για τη διατήρησή τους. Διότι με τέτοιο ασήκωτο βάρος, η οικονομία μας θα συνεχίσει το σπιράλ θανάτου, με αποτέλεσμα οι συντάξεις να φτάσουν σύντομα στα επίπεδα της Βενεζουέλας – με ένα μηνιάτικο να αγοράζεις 3 ντομάτες. Ο σοβαρός πολιτικός σχεδιάζει βλέποντας τη μεγάλη εικόνα με ορίζοντα τις επόμενες γενιές. Ο έλληνας πολιτικός φλυαρεί μετρώντας ψηφαλάκια για τις επόμενες εκλογές. Ακόμα κι αν δεν επανεκλεγεί, θα έχει εξασφαλίσει μια παχυλή – με τα λεφτά του φορολογούμενου – σύνταξη.

Θα μου πεις, βέβαια, πως για να ψηφιστούν σοβαροί πολιτικοί, απαιτούνται σοβαροί ψηφοφόροι. Υπάρχουν; Δεν ξέρω. Ο καθένας ας δώσει την απάντηση για τον εαυτό του.

Υ.Γ. Ο γράφων έχει παρουσιάσει πολλές φορές σχέδιο για την αναμόρφωση του ασφαλιστικού, το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Στόχος είναι η μετατροπή ενός φαύλου, με χιλιάδες στρεβλώσεις, αναδιανεμητικού συστήματος σε κεφαλαιοποιητικό-επενδυτικό, με ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικού φορέα (δημόσιου ή ιδιωτικού), και διαχωρισμό της συνταξιοδοτικής ασφάλισης από την ασφάλεια υγείας. Η μετάβαση θα χρειαστεί αρκετά χρόνια. Ως πρώτο βήμα, όμως, είναι απαραίτητος ο αναλογιστικός προσδιορισμός των καταβαλλόμενων συντάξεων ώστε η μείωσή τους να γίνει αναλογικά με βάση τις εισφορές του καθενός και όχι οριζόντια.

Διαβάστε περισσότερα...

Τα Παιδικά Μάτια

Τα Παιδικά Μάτια

Χρονογράφημα

Άννα Τσουκαλά Κουφού  

Τακτικό μέλος Τακτικό μέλος της ΕΛΒΕ

Τώρα που έσβησαν οι φωτιές, τώρα που καταλάγιασαν οι άνεμοι, τώρα που ο θρήνος έγινε θυμός διαρκείας , τώρα που έγινε ταυτοποίησις των νεκρών και τάφηκαν τα θύματα, τώρα που γίνεται ένας ακόμη απολογισμός και η θάλασσα κτυπά στους βράχους στο κύμα τ’ οργισμένο και τα αποκαΐδια στο "μάτι" ανασαίνουν ακόμη σάρκα, κάρβουνα και κλαυθμούς, συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος   της καταστροφής. Τώρα πήρα μολύβι και χαρτί στα χέρια μου. Όλες αυτές τις μέρες δεν μπορούσα να βρω λέξεις να εκφραστώ. Ήταν τόσο μπλοκαρισμένη η ψυχή μου που δεν μου έβγαινε ούτε μία λέξη ν ανασάνω, νόμιζα ότι βλέπω όνειρο ή έργο φανταστικό στο σινεμά.

Μα, εκείνο που μας ενεργοποιεί είναι η επανάληψη του έργου, που σε κάθε επανάληψη είναι πιο τρομακτικό , πιο φρικαλέο για τ’ ανθρώπινα,   μόνο που συντελείται σε άλλους τόπους και σε άλλους χρόνους.

Αυτό που πραγματικά τρομάζει στην καφτερή παρούσα ώρα και βγαίνει στην επιφάνεια     σαν θηρίο της Αποκάλυψης, είναι η απληστία του ανθρώπου για τα υλικά αγαθά, για τις ανέσεις η βούλησή του να χρησιμοποιεί κάθε μέσο θεμιτό ή αθέμιτο, αρκεί να ικανοποιήσει τα ανώτερα και τα κατώτερα ένστικτά του, αδιαφορώντας για το δίκαιο, για τους συνανθρώπους του..

   Κι αφού πιστέψει ότι είναι αυτάρκης, δυνατός, αφού έθεσε τις βάσεις για την ευτυχία του την βιοτική   και τότε μπορεί να πει στον εαυτό του¨ . ‘’φάε , πίνε ευφραίνου άνθρωπε…’’   τότε ξαφνικά έρχεται μία σπίθα και τον εξαφανίζει από τον χάρτη! Τότε φταίνε όλοι οι άλλοι, μόνο ο ίδιος δεν φταίει σε τίποτα. Και δεν είναι ότι λέγονται αυτά και επαναλαμβάνονται μετά μανίας, είναι ότι βλέπουμε τα μάτια των αθώων παιδιών τρομαγμένα διάπλατα να αναρωτιούνται και απευθύνοντας τον λόγον να μας ρωτούν: «Γιατί δεν μας αφήσατε να χαρούμε τα νειάτα μας, την ζωή, γιατί μας καταδικάσατε να ψηθούμε στην πυρά και να πνιγούμε στην θάλασσα;» και είμαι σίγουρη ότι οι επιζήσαντες γνωρίζουν την απάντηση. Και πιστέψατέ με, αυτά τα αθώα ‘’μάτια’’, που έφυγαν πρόωρα από την ζωή και τα εννιάχρονα δίδυμα και τα μωρά της αγκαλιάς και τα άλλα τα γνωστά και άγνωστα, που θυσιάστηκαν ομολογουμένως , αυτά τα τεράστια μάτια της αθωότητας και της αγνότητας, της καθαρότητας είναι τα μόνα ανεύθυνα της τραγικής καταστροφής! Γι’ αυτά θρηνώ, γι αυτά πονώ βαθύτατα. Αυτά τα μάτια βλέπω συνεχώς μπροστά μου!

Διαβάστε περισσότερα...

Περί ασφαλιστικών εισφορών

Περί ασφαλιστικών εισφορών

Του Θάνου Τζήμερου

Ο ορισμός του παράλογου. Το άκρο άωτο της ανηθικότητας: σε συλλαμβάνω για να σου αναβαθμίσω τη ζωή! Σου κατάσχω το σπίτι για να σε προστατέψω!

Έχουμε τρελαθεί εντελώς; Για ποιον λόγο ασφαλίζεται κάποιος; Για να έχει παροχές υγείας και σύνταξη, ε; Αν δεν ασφαλίζονταν, τι θα του συνέβαινε; Θα πλήρωνε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από την τσέπη του και, αν δεν είχε βάλει κάτι στην άκρη, θα έπρεπε να δουλεύει μέχρι να πεθάνει. Ναι, αλλά θα ήταν ελεύθερος! Αν είχε καταφέρει να φτιάξει ένα σπίτι, θα εξακολουθούσε να κάθεται εκεί!

Αν, λοιπόν, δεν έχεις να πληρώσεις τις ασφαλιστικές σου εισφορές, το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να χάσεις την ασφαλιστική κάλυψη. Τίποτε άλλο! Διότι το καθεστώς του ανασφάλιστου αλλά ελεύθερου είναι απείρως καλύτερο από του φυλακισμένου! Το καθεστώς του ιδιοκτήτη σπιτιού και ανασφάλιστου είναι απείρως καλύτερο από του πεταμένου στον δρόμο, μετά από κατάσχεση, για να πληρωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές!

Αυτά, στο κράτος – νταβατζή δεν ισχύουν. Εδώ, η ασφάλιση είναι με το ζόρι! Κι αν δεν έχεις να πληρώσεις, πας φυλακή. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος να σου παράσχει το κράτος τροφή, στέγη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αφού πρώτα σου τα πήρε!

Για εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες, το θέμα δεν σηκώνει αστεία. Είδαν τον τζίρο τους να μηδενίζεται, δεν βγάζουν ούτε τα έξοδα, κι απειλούνται και με φυλάκιση, ενώ ήδη ο ΟΑΕΕ, ο φαταούλας των εισφορών τους, τους έχει κόψει τις παροχές υγείας. Ο επαγγελματίας χωρίς δουλειά, είναι σε πιο τραγική θέση από τον άνεργο. Ο άνεργος δεν έχει έσοδα. Ο επαγγελματίας συνεχίζει να έχει έξοδα: μισθούς, εργοδοτικές εισφορές, ενοίκια, ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό, επιμελητήρια, τέλη. Και δεν μπορεί να ελπίζει ούτε στο Ταμείο Ανεργίας.

Μέχρι σήμερα όλοι οι «ασφαλισμένοι» πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα ένα δήθεν «ασφαλιστικό συμβόλαιο» που έχει μόνο υποχρεώσεις. Για μας. Η άλλη πλευρά, το κράτος, ουδέποτε δεσμεύθηκε για το παραμικρό. Ελπίζουμε, όταν έρθει η ώρα, ότι κάτι θα πάρουμε ως σύνταξη. Πόσο; Κανένας δεν ξέρει! Ελπίζουμε ότι κάποια περίθαλψη υγείας θα την έχουμε. Ποια; Κανένας δεν ξέρει! Στην πραγματικότητα, οι εισφορές μας είναι μια άλλη μορφή φορολόγησης.

Ξέρεις κανείς μας πόσα χρήματα έχει ο προσωπικός του ασφαλιστικός λογαριασμός; Πόσα έχει καταβάλει από την πρώτη στιγμή που άρχισε να πληρώνει εισφορές; Όχι! Γιατί δεν υπάρχει ασφαλιστικός λογαριασμός για κανέναν! Γιατί το κράτος παίρνει μέσω των Ταμείων τα χρήματά μας και τα κάνει ό,τι θέλει χωρίς να δίνει ποτέ λογαριασμό!

Απ’ ό,τι έδινες, λοιπόν, πληρώνοντας μια ζωή εισφορές, δεν υπάρχει ούτε δεκάρα τσακιστή στο ταμείο. Κι επειδή πρέπει να συνεχίσω να σου ρουφάω το αίμα, σε απειλώ με φυλακές και πλειστηριασμούς! Αποκλείω κι εσένα και την οικογένειά σου από τις παροχές υγείας, μολονότι με τα χρήματα που έχεις πληρώσει, αν είχες κάνει ιδιωτική ασφάλιση, θα είχες σουίτα στο καλύτερο νοσοκομείο! Σου βάζω κι ένα αισχρό τοκογλυφικό πρόστιμο και σου ζητώ, αν βρεις ποτέ τα χρήματα, να με πληρώσεις αναδρομικά και για τις… παροχές υγείας που δεν σου παρείχα.

Είναι ανήθικο! Είναι παράνομο! Είναι αντισυνταγματικό! Είναι αντίθετο με τη συνθήκη των δικαιωμάτων του ανθρώπου! Είναι χυδαίο!

Το ασφα-ληστρικό σύστημα που ισχύει στο ελληνικό κράτος, το πονηρά ονομαζόμενο αναδιανεμητικό, χρησιμοποιεί τις εισφορές σου όχι για να δημιουργήσει το προσωπικό σου κεφάλαιο, αλλά για να πληρώσει τις συντάξεις των προηγούμενων συνταξιούχων. Δεν σου το λέει ευθέως. Σου δίνει τάχα μου διαφορετικές κλάσεις και διαφορετικές παροχές. Τίποτε δεν ισχύει, καθώς το τι θα παίρνεις εξαρτάται από το τι θα έχουν να δώσουν οι ασφαλισμένοι την εποχή που θα πάρεις σύνταξη. Και σε κλέβει και σε κοροϊδεύει. Με το πρόσχημα της αλληλεγγύης των γενεών «φεσώνει» τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας (φοβερή αλληλεγγύη!) και κατασπαράσσει τους σημερινούς ασφαλισμένους για να συνεχίσει να δίνει ηγεμονικές συντάξεις στους 50άρηδες των κομματικών στρατών.

Η ετήσια επιχορήγηση στον ΟΑΕΕ από τον κρατικό προϋπολογισμό, το 2012 ήταν περίπου 4.000 ευρώ ανά συνταξιούχο. Το 2013 μειώθηκε στα 2.400 χιλιάδες ευρώ. Σε ποια ταμεία, παρά την κρίση, παρά τη χρεοκοπία, δεν μειώθηκε καθόλου και θα παραμείνει ίδια κι απαράλλαχτη μέχρι το 2016; Στα ταμεία των «παιδιών» του συστήματος: ΔΕΗ και ΟΤΕ. Εκεί που διορίζονταν οι κομματικοί στρατοί. Πόσα πληρώνεις, φορολογούμενε, (γιατί αυτό σημαίνει κρατική επιχορήγηση) για τους Φωτόπουλους αυτού του κόσμου; 16.000 ευρώ τον χρόνο, ανά συνταξιούχο της ΔΕΗ και 11.000 ευρώ ανά συνταξιούχο του ΟΤΕ! Δηλαδή, ο πατρίκιος συνταξιούχος της ΔΕΗ αξίζει 7 περίπου φορές παραπάνω από την πλέμπα του ΟΑΕΕ. (Και μην πει κανένας για το Ταμείο ΟΠΑ-ΔΕΗ που ενσωματώθηκε στην εταιρεία με την «ιδιωτικοποίησή» της διότι από το 2000 ο προϋπολογισμός το έχει ξεπληρώσει και με το παραπάνω!)

Αυτές ήταν οι κόκκινες γραμμές του Βενιζέλου! Πώς δεν θα θιγούν τα δικά μας παιδιά. Όσο για σας, του ΟΑΕΕ και των άλλων επαγγελματικών ταμείων, δεν πα να ψοφήσετε!

Ε, λοιπόν, όχι! Οι ασφαλιστικές εισφορές μας είναι περιουσία μας. Δεν ανήκουν σε κανέναν πελατειακό μηχανισμό.

Ξεκινάμε αγώνα σε κάθε επίπεδο: νομικό, επικοινωνιακό, ακτιβιστικό, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για:

1. Να μη γίνει καμία κατάσχεση και καμία σύλληψη ασφαλισμένου για αδυναμία πληρωμής εισφορών.

2. Να μη διακοπεί σε κανέναν η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

3. Να διαγραφεί κάθε πρόστιμο από καθυστέρηση καταβολής εισφορών.

4. Να πάψει η καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών να είναι προϋπόθεση για νόμιμη επαγγελματική δραστηριότητα.

5. Να διαχωρισθούν οι εισφορές για την υγεία από τις εισφορές για τη σύνταξη.

6. Να δημιουργηθεί ηλεκτρονικός «Προσωπικός Ασφαλιστικός Λογαριασμός» στον οποίο κάθε ασφαλισμένος θα βλέπει τι έδωσε και τι πήρε από τον ασφαλιστικό του φορέα, στο σύνολο της μέχρι τώρα εργασιακής του πορείας. Ο λογαριασμός θα περιέχει αναλογιστική μελέτη με διαφορετικά σενάρια και δυνατότητες επιλογών, ώστε ο ασφαλισμένος να ξέρει τι παροχές έχει σε κάθε επίπεδο ασφαλίστρων, πότε μπορεί να βγει στη σύνταξη με ποιο μηνιαίο ποσό.

Για όσους δεν έχουν σήμερα να πληρώσουν, η στοιχειώδης κοινωνική αλληλεγγύη, απαιτεί να τους ζητηθεί μόνο η εισφορά για τις παροχές υγείας (που είναι περίπου το 1/5 των μηνιαίων ασφαλίστρων) ή, αν δεν έχουν ούτε αυτά, να θεωρηθούν λογιστικά ενήμεροι και το ποσό να αφαιρεθεί από τις συνολικές ασφαλιστικές τους καταβολές, με ανάλογη μείωση του ποσού της σύνταξης, στο τέλος της επαγγελματικής τους διαδρομής. Αυτό είναι δίκαιο για όλους. Φυσικά, μπορούν αργότερα, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να καλύψουν όλο το ποσό, και να μην έχουν καμιά μείωση.

7. Να πάψει η προκλητική και εξοργιστική ανισότητα στη χρηματοδότηση των «ευγενών» (με τα λεφτά των άλλων) ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Το κράτος, εφόσον συμμετέχει, πρέπει να συμμετέχει με το ίδιο ποσό για κάθε συνταξιούχο.

Και επιτέλους: να ανοίξει ο δυσώδης και αμαρτωλός φάκελος του ασφαλιστικού και να υιοθετήσουμε το μόνο δίκαιο σύστημα, αυτό που εφαρμόζεται σε όλα τα σοβαρά κράτη: το ανταποδοτικό / κεφαλαιοποιητικό. Δηλαδή οι εισφορές για κάθε ασφαλισμένο, είτε είναι ελεύθερος επαγγελματίας είτε υπάλληλος, να μπαίνουν στον προσωπικό του «κουμπαρά». Και να αποφασίζει εκείνος τον τρόπο της διαχείρισης ή της επένδυσής του. Η σύνταξή του και οι παροχές υγείας να προέρχονται από αυτόν τον λογαριασμό, με τελικό στόχο να μπορεί κάθε πολίτης να επιλέγει ελεύθερα τον ασφαλιστικό φορέα που προτιμάει, κρατικό ή ιδιωτικό, και να ξέρει τι δίνει και τι παίρνει απ’ αυτόν, με δέσμευση και των δύο πλευρών. Μην ξεχνάτε ότι φαινόμενα τύπου Ψωμιάδη, ήταν η έλλειψη εφαρμογής των εποπτικών κανόνων που τα εξέθρεψε, δηλαδή πάλι η διαπλοκή. Το κράτος να αναλάβει μόνο τον τομέα της Πρόνοιας καλύπτοντας και συνταξιοδοτώντας μόνο τους αποδεδειγμένα αδύναμους.

Όλοι μαζί, οι ανασφάλιστοι ασφαλισμένοι, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι ενός φαύλου και απάνθρωπου κράτους, έχουμε τη δύναμη να αντισταθούμε στην κρατική βαρβαρότητα. Διαδώστε αυτή την πρωτοβουλία. Στο site και στο γκρουπ του Facebook Ασφάλιση, όχι Εξόντωση μπορείτε να συμμετέχετε στην οργάνωση της αντίστασης με ιδέες, προτάσεις και εθελοντική εργασία.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο ήλιος με άλλα μάτια

Ο ήλιος με άλλα μάτια

 

Ήλιος: Φίλος ή εχθρός? 


 

Έχουμε την τύχη να ζούμε σε μια ηλιόλουστη χώρα και να απολαμβάνουμε τον ήλιο, καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια του χρόνου. Μας χαρίζει το φως του, τη ζέστη του, την ίδια τη ζωή. Για τους αρχαίους Έλληνες ο Ήλιος ήταν θεός, που έκανε καθημερινά με το άρμα του τον γύρο του ουρανού. Στα παιδικά μας χρόνια συνηθίζαμε να τον ζωγραφίζουμε λαμπερό και συχνά χαμογελαστό. Όμως οι πολύτιμες ακτίνες του ήλιου δεν είναι πάντα αθώες και αβλαβείς. Υπάρχουν περιπτώσεις που χρειάζεται να τον φοβόμαστε. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας φίλος που δεν μπορούμε να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Και οι στενές επαφές μαζί του πρέπει να αποφεύγονται.

Για να καταλάβουμε πόσο και αν κινδυνεύουμε από τον ήλιο, χρειάζεται να γνωρίζουμε ποιος είναι ο φωτότυπός μας. Ο φωτότυπος καθορίζεται από το χρώμα του δέρματος, των μαλλιών και των ματιών του κάθε ανθρώπου και έχει άμεση σχέση με την ποσότητα μελανίνης που διαθέτει το σώμα μας. Έχουν καθορισθεί 6 φωτότυποι.

 

διαβάστε περισσότερα εδώ...

Διαβάστε περισσότερα...

Εργαστηριακή διερεύνηση αλλεργικών παθήσεων

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΑΛΛΕΡΓΙΚΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ

Η αλλεργική νόσος είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στο περιβάλλον(αλλεργιογόνα) και στο ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου. Αυτή η αλληλεπίδραση έχει ως συνέπεια την απελευθέρωση της ισταμίνης και άλλων ουσιών και την συνακόλουθη εκδήλωση των συμπτωμάτων της αλλεργίας, που μπορεί να αφορούν στο αναπνευστικό σύστημα, στο πεπτικό σύστημα, στο δέρμα και αλλού και να ποικίλουν σε βαρύτητα από μια απλή ρνίτιδα ή επιπεφυκίτιδα μέχρι μια σοβαρή ασθματική κρίση ή το αλλεργικό shock.

Η διάγνωση γίνεται συνήθως βάσει του ιστορικού και της κλινικής εξέτασης και δευτερευόντως με τη βοήθεια των δερματικών δοκιμασιών. Εντούτοις, υπάρχουν εργαστηριακές εξετάσεις που αποτελούν χρήσιμο εργαλείο, όχι μόνο στη διάγνωση αλλά και στην εκτίμηση της έντασης των αλλεργικών εκδηλώσεων. Αυτές οι εξετάσεις είναι οιΔοκιμασίες RAST (που είναι ειδικές για κάθε αντιγόνο), η Τρυπτάση και η Ισταμίνη (μεσολαβητές της αλλεργικής αντίδρασης) και η Ολική ΑνοσοσφαιρίνηIgE και τα Ηωσινόφιλα (μη ειδικοί δείκτες αλλεργίας). Ας γνωρίσουμε αναλυτικότερα τη βοήθεια που μπορεί να μας προσφέρει το Εργαστήριο:


Διαβάστε περισσότερα:
https://plus-medical-forum.webnode.gr/l/ergastiriaki-diereynisi-allergikon-pathiseon/

Διαβάστε περισσότερα...

Ο νέος νόμος για τη Διαμεσολάβηση

Ο νέος νόμος για τη Διαμεσολάβηση

Με αφορμή το νέο νόμο (4512/2018, άρθρα 178-206), ο οποίος ήρθε να τροποποιήσει τον νόμο 3898/2010, που αφορούσε στη «Διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις», οδηγήθηκα σε κάποιους  προβληματισμούς, τους οποίους καταθέτω:

Κατ’ αρχάς, ο νόμος για τη Διαμεσολάβηση ψηφίστηκε το έτος 2010, προκειμένου το Ελληνικό Δίκαιο να εναρμονισθεί με τις διατάξεις της Οδηγίας 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008, για ορισμένα θέματα Διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις διασυνοριακών διαφορών, ώστε να διευκολύνεται η επίλυσή τους, αλλά και να θεσμοθετηθούν εθνικές διαδικασίες Διαμεσολάβησης.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, το νομοθετικό πλαίσιο υπήρχε, Διαμεσολαβητές καταρτίσθηκαν και διαπιστεύθηκαν, αλλά, δυστυχώς, οι διάδικοι που προσέφυγαν στη Διαμεσολάβηση,πανελλαδικά, ανέρχονται μόνο σε διψήφιο αριθμό, σε αντίθεση με πάρα πολλές χώρες του κόσμου και όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, όπου η πλειοψηφία των ιδιωτικών διαφορών Αστικού και Εμπορικού Δικαίου επιλύονται με Διαμεσολάβηση.

Σημειωτέον ότι η Διαμεσολάβηση αποτελεί διαδικασία επίλυσης διαφορών και όχι απονομής της Δικαιοσύνης. Γι’ αυτόν το λόγο ήταν έωλο το επιχείρημα μερίδας του νομικού κόσμου, που (με αφορμή την ψήφιση του νέου νόμου) διαμαρτυρήθηκε για τη δήθεν ιδιωτικοποίηση της Δικαιοσύνης.

Η Διαμεσολάβηση είναι μια διαρθρωμένη μεν αλλά ελεύθερη διαδικασία, στην οποία τα μέρη μιας διαφοράς μπορούσαν να προσφύγουν εκουσίως σύμφωνα με τον προϊσχύσαντα νόμο. Με τον νόμο 4512/2018 η προσφυγή στη Διαμεσολάβηση γίνεται, πλέον, υποχρεωτική για κάποιες ιδιωτικές διαφορές, και συγκεκριμένα:

• διαφορές μεταξύ ιδιοκτητών ορόφων ή διαμερισμάτων

• διαφορές επί των κοινοχρήστων

• διαφορές για αποζημιώσεις από αυτοκίνητα

• διαφορές οικογενειακές (πλην των αναφ. στην παρ. 2 αρθ. 592 ΚΠολΔ)

• διαφορές για αποζημιώσεις ασθενών ή των συγγενών τους σε βάρος ιατρών

• διαφορές επί σημάτων και διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας

• διαφορές επί χρηματιστηριακών συμβάσεων.

Αυτό σημαίνει ότι στα παραπάνω ζητήματα οι διάδικοι δεν θα μπορούν να προσφύγουν στο Δικαστήριο, αν δεν προσκομίσουν Πρακτικό του Διαμεσολαβητή, από το οποίο να προκύπτει ότι αυτοί προσέφυγαν στη Διαμεσολάβηση, αλλά απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία (Πρακτικό αποτυχίας Διαμεσολάβησης). Δηλαδή,καθίσταται υποχρεωτική μόνον η προσφυγή στη Διαμεσολάβηση, και όχι οπωσδήποτε και η επίλυση της διαφοράς με αυτήν.

Αν και ο νέος νόμος τροποποιεί, σε πολλά σημεία, τον θεσμό της Διαμεσολάβησης, εντούτοις η “αιχμή του δόρατος” για τις αντιδράσεις απέναντι στον νέο νόμο υπήρξε το άρθρο 182, περί της υποχρεωτικότητας της Διαμεσολάβησης, γεγονός που καταδεικνύει,  αφενός, την υποκρισία του νομικών κύκλων,περί δήθεν βούλησής τους να μην επιβαρυνθεί με επιπρόσθετα έξοδα ο πολίτης που θέλει να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, και, αφετέρου, την πραγματική βούλησή τους να συνεχισθεί η μέχρι τούδε κατάσταση, δηλαδή να υφίσταται ένας νόμος, ο οποίος, λόγω της προαιρετικότητας, στην πράξη, να μην εφαρμόζεται.

Ωστόσο, η αλήθεια, κατά την άποψή μου, είναι ότι ο θεσμός της Διαμεσολάβησης είναι από τους καλύτερους και πιο πετυχημένους θεσμούς, διότι δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να επιλύσουν τις ιδιωτικές τους διαφορές πολιτισμένα, με σεβασμό στις αρχές του καθενός από τα διάδικα μέρη, με προσκόλληση στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Κυρίως, τους διευκολύνει να καταλήξουν σε λύση δικής τους επιλογής (αμοιβαίου συμφέροντος), και όχι σε λύση που θα τους επιβληθεί από τρίτο πρόσωπο.

Στη διαδικασία της Διαμεσολάβησης δεν υπάρχουν “νικητές” και “ηττημένοι”, υπάρχουν μόνον ικανοποιημένοι. Αρκεί, βέβαια, όλοι αυτοί που θα κληθούν να υπηρετήσουν τον θεσμό, να το πράξουν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, και να μη τον δουν μόνον ως ένα μέσον αύξησης των εσόδων τους ή, απλώς, ως μια τυπική προϋπόθεση πριν την καταφυγή στη Δικαιοσύνη. Αλλά και οι πολίτες θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τη Διαμεσολάβηση με εμπιστοσύνη, ως ευκαιρία για την αξιοπρεπή επίλυση των διαφορών τους, κι όχι ως ένα πρόσθετο έξοδο της δικαστικής διαδικασίας. Διότι μόνον έτσι θα αποκτηθεί η εμπιστοσύνη στον θεσμό της Διαμεσολάβησης, και, με την πάροδο του χρόνου, θα καθιερωθεί ως εναλλακτικός τρόπος επίλυσης των ιδιωτικών διαφορών.

Επομένως, αρχικά, χρειάζεται σωστή ενημέρωση, πρωτίστως των δκηγόρων, ώστε να πεισθούν ότι η Διαμεσολάβηση δεν τους αφαιρεί δικηγορική ύλη, δεδομένου ότι είναι υποχρεωτική η παράσταση δικηγόρου στη διαδικασία. Απεναντίας, τους βοηθάει –χωρίς την πίεση των προθεσμιών και των δικονομικών κανόνων– να χειρισθούν την υπόθεση του πελάτη τους και να συμβάλουν στην επίλυσή της, αμειβόμενοι, όπως θα αμείβονταν, αν παρίσταντο στο ακροατήριο.

Και, επιτέλους:

• όταν η Διαμεσολάβηση καθιερωθεί στις συνειδήσεις των πολιτών

• όταν η πλειοψηφία των ιδιωτικών διαφορών θα επιλύεται με Διαμεσολάβηση

• όταν θα αποσυμφορηθούν τα δικαστήριααπό διαφορές,τις οποίες οι διάδικοι μπορούν να επιλύσουν μόνοι τους,

τότε εμείς, που θα είμαστε από τους πρώτους που πιστέψαμε σ’ αυτόν τον θεσμό, και τον προωθήσαμε και τον υπηρετήσαμε, θα έχουμε κάθε λόγο να νιώθουμε υπερήφανοι.

Της Βούλας Θεοδωρίδου-Βαγγλή

Δικηγόρου, Διαπιστευμένης Διαμεσολαβήτριας

 

Διαβάστε περισσότερα...

Βιταμίνη D – Γνωρίστε καλύτερα ένα σύμμαχο της υγείας μας!

Βιταμίνη D – Γνωρίστε καλύτερα ένα σύμμαχο της υγείας μας!
Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν ότι η Βιταμίνη D είναι χρήσιμη για τη δημιουργία και
τη διατήρηση ενός δυνατού και υγιούς σκελετού. Όμως, πολλές νέες γνώσειςγια τη
σπουδαία αυτή ουσία προέκυψαν από την έρευνα τα τελευταία χρόνια και πολλά ακόμη
άγνωστα στοιχεία αναμένεται να αποκαλυφθούν. Η πληκτρολόγηση της λέξης “VitaminD”
στο PubMed, μια τεράστια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με ιατρικές μελέτες,δείχνει πως μέχρι
σήμερα έχουν δημοσιευθεί πάνω από 74.000 σχετικές ιατρικές εργασίες, αριθμός
ενδεικτικός της τεράστιας προσοχής που δείχνει η ιατρική κοινότητα και του ενδιαφέροντος
που προσελκύει η Βιταμίνη D από τους επιστήμονες.
Ηβιταμίνη του ήλιου, όπως αλλιώς ονομάζεται η Βιταμίνη D, διαφέρει από τα περισσότερα
θρεπτικά συστατικά, καθώς στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ορμόνη. Ρυθμίζει την
απορρόφηση ασβεστίου και φωσφόρου και παίζει σημαντικό ρόλοστη φυσιολογική
λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Ακόμη υποστηρίζει τη λειτουργία των μυών,
κρατά υγιή την καρδιά μας και βοηθά στην ανάπτυξη του εγκεφάλου. Επίσης, ελαττώνει τον
κίνδυνο εμφάνισης πολλαπλής σκλήρυνσης και κατάθλιψης.
Ας δούμε πιο αναλυτικά μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

 

Διαβαστε περισσοτερα...

Διαβάστε περισσότερα...

Όλα τα συναισθήματα μας αξίζουν να τα καλοδεχόμαστε.

Όλα τα συναισθήματα μας αξίζουν να τα καλοδεχόμαστε.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

Θα ήθελα προκαταβολικά να αφιερώσω τις παρακάτω σημειώσεις σε όλους τους άνδρες αναγνώστες. Δεν ειρωνεύομαι καθόλου. Ως άνδρας και ο ίδιος ομολογώ ότι μπορώ να καταλάβω μία παραπάνω δυσκολία των ανδρών σε αυτό το θέμα: Την δυσκολία να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Να εκφραστούν συναισθηματικά.

Να βάλουν σε λόγια όλα όσα νιώθουν, ιδιαιτέρως όσα συναισθήματα εκδηλώνουν αγάπη, τρυφερότητα κι ακόμη περισσότερο φόβο, ανησυχία... Τι αδικία! Ένα τεράστιο στερεότυπο, σαν σύννεφο, απλώνεται πάνω απ' τα κεφάλια μας και μας στερεί να δούμε τον ήλιο: Το φως των συναισθημάτων μας, την αξία και τη σημασία τους. Ή μάλλον για την ακρίβεια, συχνά τα βλέπουμε αλλά δεν μπορούμε να τα εκφράσουμε. Δεν τολμάμε. Φοβόμαστε μην χαρακτηριστούμε αδύναμοι, ανίκανοι, “λίγοι”, μην νομίζουν οι άλλοι ότι δεν μπορούμε... << Γιατί πρέπει να τα μπορούμε όλα! Γιατί αλλιώς δεν αξίζει!>>.

Έχει μεγάλη σημασία να είμαστε και να παραμένουμε σε επαφή με τα συναισθήματα μας. Να έχουμε συνείδηση του τι νιώθουμε κάθε στιγμή, τι αισθανόμαστε για αυτό ή για εκείνο, για τον έναν ή για τον άλλον... Όλα τα συναισθήματα μας αξίζουν να μπορούμε να τα καλοδεχόμαστε. Ακόμα και τα “αρνητικά” συναισθήματα έχουν την αξία τους, τη σημασία τους. Τα νιώθουμε γιατί υπάρχουν, γιατί κάτι, κάποιος, τα δημιούργησε, και εμείς καλό θα ήταν να μπορούμε να επεξεργαστούμε τα δεδομένα μας κάθε στιγμή γιατί αυτές οι στιγμές, το άθροισμα των στιγμών αυτών, είναι η ζωή μας.

Πρέπει να είμαστε ενσυναισθητικοί πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό: αυτό είναι το διαβατήριο για να έχουμε ενσυναίσθηση και για όλους τους άλλους...

ΥΓ. Αν και το κείμενο αφιερώνεται στους άνδρες, δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν αφορά και τις Γυναίκες! Το μήνυμα του κειμένου, η αξία και η σημασία της συναισθηματικής έκφρασης, αφορά τον κάθε έναν από εμάς που τον νοιάζει όχι μόνο να ξέρει τι θα πει αγάπη, καλοσύνη, θυμός, πίκρα, φόβος κλπ. αλλά τον νοιάζει επίσης, να ζήσει την ζωή του εμβαθύνοντας και σε ποιότητες πέραν του νου και της διανόησης, βουτώντας στον ωκεανό των συναισθημάτων, εμβαθύνοντας στην εμπειρία μιας ζωής βιωμένης ως το μεδούλι της...

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Διαβάστε περισσότερα...

Πίστεψε στον εαυτό σου, σκέψου ότι όλοι είμαστε μοναδικοί!

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

Αυτοεκτίμηση είναι αυτό που λέει από μόνη της η λέξη, είναι η εκτίμηση που έχουμε για τον εαυτό μας, είναι η αυτοπεποίθηση που δείχνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό, κατά πόσο δηλαδή πιστεύουμε στις δυνατότητές και τις ικανότητές μας. Είναι η δυνατότητα μας να εκφράζουμε αυτό που θέλουμε και να πράττουμε αυτό που αισθανόμαστε χωρίς να φοβόμαστε ότι κάποιος θα μας κρίνει. Με λίγα λόγια είναι η εμπιστοσύνη που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό και η σκέψη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Δεν νιώθουμε ανασφάλεια για τις δυνατότητές μας και δεν φοβόμαστε την απόρριψη του έξω κόσμου.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιοι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή μας.

  1. Πίστη στον εαυτό μας. Το ότι κάποιος έχει διαφορετική άποψη από τη δική μας δεν σημαίνει ούτε ότι η δική μας οπτική γωνία για ένα θέμα είναι λανθασμένη αλλά ούτε και η οπτική γωνία του συνομιλητή μας. Και οι δύο έχουμε κάτι να πούμε και το στηρίζουμε με επιχειρήματα επειδή πιστεύουμε στον εαυτό μας. Για παράδειγμα, ο αριθμός 6 μπορεί να είναι και το 9, εξαρτάται από ποια πλευρά τον κοιτάει κανείς και οι δύο οπτικές είναι σωστές…
  2. Αγάπη στον εαυτό μας και με τα ελαττώματά του. Δεν έχει καμία σημασία αν είμαστε όμορφοι, άσχημοι, αδύνατοι, παχουλοί, ευκατάστατοι ή φτωχοί, όλοι είμαστε ίσοι, όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Πίστεψε στον εαυτό σου, σκέψου ότι όλοι είμαστε μοναδικοί και ανεπανάληπτοι και ότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αξία και τα δικά του προτερήματα. Έχοντας εμπιστοσύνη λοιπόν στον εαυτό μας μπορούμε να βρούμε τα χαρακτηριστικά εκείνα (όχι μόνο εξωτερικά αλλά και αξίες) που μας κάνουν ξεχωριστούς και να τα αγαπήσουμε.
  3. Το να μην μας νοιάζει το τι θα πει ο κόσμος και αν συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί μας, έτσι χάνεται η ουσία της ζωής. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και σίγουρα έχει τη δική του οπτική γωνία σε πολλά ζητήματα της ζωής. Να μην συμφωνούμε με κάποιον δεν σημαίνει ότι δεν τον συμπαθούμε, απλά έχουμε διαφορετική γνώμη πάνω σε ένα θέμα που συζητάμε. Φαντάζεστε όλοι να συμφωνούσαμε με όλους, η κάθε συζήτηση θα ήταν τόσο μάταιη και βαρετή αφού σε όλα θα λέγαμε «ναι, έχεις δίκιο». Μην φοβάστε να εκφράζετε ελεύθερα τα πιστεύω σας έτσι ενισχύετε την αυτοπεποίθησή σας.
  4. Να ζούμε την κάθε στιγμή της ζωής μας και να σκεφτόμαστε ότι κανείς δε θα ζήσει αιώνια. Η έλλειψη λοιπόν της αιωνιότητας θα πρέπει να είναι κίνητρό μας για να κάνουμε πράγματα στη ζωή μας και να μην φοβόμαστε ότι δε θα αρέσει στους άλλους. Ας ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή μας και ας πράττουμε αυτά που νιώθουμε χωρίς να φοβόμαστε την απόρριψη.
 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Διαβάστε περισσότερα...

Θέλουμε λύση χωρίς εκπτώσεις για το Σκοπιανό

    

 

 

 

                                                                                Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2018

                                                 

Άρθρο

 

 Θέλουμε λύση χωρίς εκπτώσεις για το Σκοπιανό

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΓΙΩΝΑΣ Βουλευτής Χαλκιδικής -ΝΔ

Μετά από αρκετές δεκαετίες, φτάσαμε στον προθάλαμο της λύσης του Σκοπιανού. Μιας λύσης που διαμορφώνεται κατά πως βολεύει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Γινόμαστε μάρτυρες μιας θυσίας, άχρηστης και επίπονης. Θυσιάζουν τη Μακεδονία ως άλλη Ιφιγένεια στο «βωμό» των κομματικών τους συμφερόντων.

Πίστευε λανθασμένα ο κ. Τσίπρας πως ο λαός θα ήταν πιο ώριμος, κατά τη δική του θεώρηση των πραγμάτων, για να δεχθεί μια υπαναχώρηση στο ζήτημα. Αλλά βρέθηκε προ εκπλήξεως με το συλλαλητήριο-δημοψήφισμα, καθώς οι Έλληνες ακούγοντας το ένστικτο τους, βγήκαν στους δρόμους. Γι’αυτό και ευθύς αμέσως έσπευσε το Μαξίμου να αλλάξει την ατζέντα, να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από το μείζον εθνικό ζήτημα. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση, οι πολίτες δεν θα τους την κάνουν τη χάρη.

Απαιτείται μια λύση για τη Μακεδονία μας, σωστή και οριστική, χωρίς εκπτώσεις, που δεν έχουν καμία θέση στην εξωτερική πολιτική μας. Η συμφωνία του Βουκουρεστίου είναι ο «οδηγός» για την οριστική επίλυση του ζητήματος. Πρέπει να μπει ένα τέλος στα αλυτρωτικά φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την κυβερνητική πολιτική των Σκοπίων εδώ και χρόνια. Τα περί «Μακεδονικού Έθνους» πρέπει να σταματήσουν, η λύση που θα δοθεί να είναι ενιαία και αδιαίρετη, έναντι όλων.

Και αφού υπάρξει συνολική λύση με συνταγματική αναθεώρηση, να ακολουθήσει η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε ενδιάμεση λύση, σε δόσεις, θα αποτελέσει χρυσή ευκαιρία για να μην εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα οι Σκοπιανοί. Κι άλλες φορές στο παρελθόν ανέλαβαν δεσμεύσεις απέναντι μας, τις οποίες και δεν τήρησαν.

Η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα στην παρούσα κατάσταση και πρέπει να το εκμεταλλευτεί δεόντως. Οι Σκοπιανοί από την πλευρά τους, προσπαθούν διακαώς να αλλάξουν τις ισορροπίες. Χτυπούν την «πόρτα» της Τουρκίας για στήριξη και την αποσπούν. Επιχειρούν να δώσουν στην Άγκυρα πρωτεύοντα ρόλο στα Βαλκάνια, την ώρα που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι τεταμένες. Και η Αθήνα παρακολουθεί «μουδιασμένη».

Η ΝΔ επιμένει στην άμεση χάραξη ενιαίας εθνικής γραμμής, απέναντι στην πρόκληση αυτή. Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για να αφήσουμε την κατάσταση ως έχει.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS